Göç insanlık tarihinin en eski ve dinamik olgularından biridir. İklim değişiklikleri, savaşlar ve siyasi baskılar gibi çok çeşitli nedenlerle gerçekleşen göç hareketleri; sadece coğrafi bir yer değişimi değil, aynı zamanda bireylerin ve toplulukların kimliklerini, dillerini, kültürel normlarını yeniden tanımlama-oluşturma süreçlerini de beraberinde getirir. Göçmenler, bir yandan kendi kültürlerini aktarmaya çalışırken öte yandan toplumsal kabul görebilmek için yeni çevreye uyum sağlama baskısını da hissetmektedir. Suriye Türkmenleri her ne kadar ortak dil ve kültürün yaşatıldığı Anadolu’daki soydaşlarının yanına göç etmiş olsalar da birtakım kırılmalar ve evrilmelerin meydana geldiği adaptasyon sürecine dâhil olmuşlardır. Bu doğrultuda bu çalışma, Arap Baharı sonrası gelişen zorunlu göç bağlamında Suriye Türkmenlerinin Türkiye'deki toplumsal ve dilsel uyum süreçlerini incelemeyi; bu sürecin tarihsel, kültürel ve sosyolojik boyutlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Migration is one of the oldest and most dynamic phenomena in human history. Migratory movements, which occur for a variety of reasons such as climate change, war, and political oppression, involve not only a geographical displacement but also a process of redefining and reshaping the identities, languages, and cultural norms of individuals and communities. While migrants strive to transmit their own cultures, they also feel the pressure to adapt to the new environment in order to gain social acceptance. Although Syrian Turkmen migrated to join their compatriots in Anatolia, where a common language and culture are maintained, they have also entered an adaptation process that has experienced a number of ruptures and evolutions. Accordingly, this study aims to examine the social and linguistic adaptation processes of Syrian Turkmen in Türkiye within the context of forced migration following the Arab Spring and to reveal the historical, cultural, and sociological dimensions of this process.