Research of Conventional and Organic Rice Cultivation in Karacadağ Conditions

Abstract

Organic production is not only sustainable agriculture, but also an alternative production model that aims to produce quality and healthy products. The present work was conducted to define the potentialities as economic of organic rice cultivation. The Osmancık-97 and Karacadağ cultivars, were used in the research. The research was carried out in three replications according to the split parcel trial design in random blocks rice growing periods on the farmer field in Karahan village, in Diyarbakır. According to the results obtained from the research; fertility was 83.5-91.2%, harvest index was 35.7-36.5%, and number of weed varied between 1.94-3.28 number/m². The values of grain yield of the Karacadağ cultivar was 4816 kg ha-1 and 4179 kg ha-1 in conventional and organic conditions while the values of grain yield of the Osmancık-97 cultivar was 3784 kg ha-1 and 3234 kg ha-1 in conventional and organic conditions, respectively. The local variety Karacadağ gave the best results for all the traits tested. Economically, organic Karacadağ application was regarded to be the most profitable method with a net profit of 3761 TL ha-1. Karacadağ variety has proven its adaptability to Diyarbakır ecological conditions. It is concluded that organic production in the region can be increased by using Karacadağ paddy in organic cultivation.

Keywords

• Diyarbakır
• fertility
• Karacadağ
• weed

Karacadağ Koşullarında Konvansiyonel ve Organik Çeltik Yetiştiriciliğinin Araştırılması

Abstract

Organik tarım, sadece sürdürülebilir tarım değil, aynı zamanda kaliteli ve sağlıklı ürünler üretmeyi hedefleyen alternatif bir üretim modelidir. Ekonomik olarak organik çeltik yetiştirme olanağını belirlemek amacıyla yürütülen bu çalışmada, materyal olarak Osmancık-97 ve yerel Karacadağ çeşitleri kullanılmıştır. Araştırma; Diyarbakır ilindeki Karahan köyündeki, bir çiftçi tarlasında, tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekrarlamalı yürütülmüştür. Çalışmadan alınan sonuçlara göre; fertilite %83.5-91.2, hasat indeksi %35.7-36.5, yabancı ot sayısı 1.94-3.28 adet/m² arasında değişim göstermiştir. Karacadağ çeşidinin birim alandaki ortalama tane verimi konvansiyonel ve organik koşullarda sırasıyla 481.6 kg/da ve 417.9 kg/da olarak bulunur iken, Osmancık-97 çeşidinin birim alandaki ortalama dane verimi konvansiyonel ve organik koşullarda sırasıyla 378.4 kg/da ve 323.4 kg/da olarak bulunmuştur. Yerel Karacadağ çeşidi incelenen bütün özellikler bakımından en iyi sonucu vermiştir. Ekonomik açıdan, organik yetiştiricilikte Karacadağ çeşidi 376.1 TL kg/da net karla Osmancık-97 çeşidine göre daha kazançlı bulunmuştur. Karacadağ çeşidi Diyarbakır çevre şartlarına uyum yeteneği olan çeşittir. Yerel Karacadağ çeltiğinin organik yetiştiricilikte kullanılmasıyla yörede organik üretimin artabileceği kanaatine varılmıştır.

Keywords

• Diyarbakır
• fertilite
• Karacadağ
• yabancı ot

Supporting Institution

Tarımsal Araştırmalar ve Politikalar Genel Müdürlüğü

References

1. Türkiye’de Organik Tarım ve İyi Tarım Uygulamalarının Ekonomik, Sosyal ve Çevresel Sürdürülebilirlik Açısından Değerlendirilmesi. Yuzuncu Yıl University Journal of Agricultural Sciences, 29(2), 352-361. https://doi.org/10.29133/yyutbd.446002
2. Choi, D., Goh, H.G, & Lee, Y.J. (2002). The modern technique for organic rice cultivation in Korea. RDN/ARNOA International Conference Development ofBasic Standart for Organic Rice Cultivation, 12-15 November 2002. RDA and Dankook Univ. Korea. S, 286-306.
3. Çetinkaya, H., Kendal, E. & Sayar M. S. (2013). Ekolojik tarım açısından Güneydoğu Anadolu Bölgesinin önemi, Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 6 (1): 195-198.
4. Çığ, F., Erden, Z., Toprak, Ç.C. ve Doğan, S. (2023). Organik çeltik tarımı potansiyeli, karşılaşılan zorluklarve sürdürülebilirliği: Türkiye örneği. Tarla bitkilerinde yetiştiricilik, ıslahveyenilikçi uygulamalar.İKSAD yayınevis.139-152. https://dx.doi.org/10.5281/zenodo.10459925
5. Dabney, S.M., Breitenbeck, G. A., Griffin, J. L., & Hoff B. J. (1989). Subterranean clover cover crop used to increase rice yield. Agronomy Journal. Vol. 81(3): 483-487.
6. Düzgün, M., Baran, F.B., Kahraman, Ş., ve Düz, M.Z. (2018). Determination of trace elements in Karacadag rice by ICP-OES. International Engineering and Natural Sciences Conference. S, 525-533, Diyarbakır.
7. FAO, (2022). Rice Productions, the food and agriculture organization of the united nations (FAO),www.faostat.fao.org. (Access Date: 08.05.2024).
8. Gevrek, N.G. (2000). Çeltik Tarımında Azot Kaynağı Olarak Azolanın Kullanımı Üzerine Bir Araştırma. Turk J. Agric.s. 165-172.

9. Gürsoy, S., Türk, Z., İkinci, İ. ve Kolay, B. (2009). Diyarbakır ili ve ilçelerinde çiftçilerin organik tarıma bakış açısı. 1. GAP Organik Tarım Kongresi, 17-20 Kasım 2009, Şanlıurfa. S, 254-259.
10. Kahraman, Ş., Atakul, Ş., Kılınç, S., Alp, A., Duman, M., Baran, B., Özaslan, C. (2021). Çeltik yetiştiriciliğinde organik tarım olanaklarının araştırılması ve konvansiyonel tarım ile karşılaştırılması. Toprak Bilimi ve Bitki Besleme Dergisi 9(2): 54-61, DOI :10.33409/tbbbd.970237
11. Kahraman, Ş., Atakul, Ş., Kılınç, S., Alp, A. (2024). Organik ve Konvansiyonel Çeltik Yetiştiriciliğinin Ekonomik Olarak Karşılaştırılması. Özal Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, 1(1), 1-7.
12. Kahraman, Ş. (2024) Rice Protein as an Alternative Protein Source. Alternative Protein Sources, Nobel Tıp Kitabevleri, S,115-125, İstanbul , Turkiye.
13. Kendal, E., ve Sayar, M..S. (2013). Dicle ve Fırat havzalarında bilinçsiz sulamanın ekolojik denge üzerinde oluşturduğu riskler, Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 6 (1): 89-91.
14. Lee, Y.H., Lee, S.M., Lee,Y.J., ve Choi, D.H. (2003). Rice cultivation using organic farming system with organic input materials in Korea National Institute of Agricultural Science and Technology, Suwon 441-707, South-Korea.
15. Mendoz, T.C. (2004). Evaluating the benefits of organic farming in rice agroecosystems in the philippines. Journal of Sustainable Agriculture, Volume 24, Issue 2 June 2004, p. 93-115.
16. Özcan, H., Taban, S. (2018). Çinko uygulamasının bazı çeltik çeşitlerinde agronomik parametreler üzerine etkisi. Toprak Bilimi ve Bitki Besleme Dergisi 6(1): 12-18.
17. Sayar, M.S. (2022). GAP Bölgesi ve bazı modern tarımsal teknolojiler. Mimar ve Mühendisler Grubu (MMG) Dergisi, Sayı 123 (Mart-Nisan) 2022, s. 30-32.
18. Süer, İ. E., Eşitmez, B., Ateş, E., Kahraman, Ş., vd. (2024). Damla sulama sistemi ile yetiştiriciliği yapılan çeltikte herbisitlerin yabancı otlara karşı etkinliğinin belirlenmesi. Mustafa Kemal Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi, 29(3), 649-662. https://doi.org/10.37908/mkutbd.1446917
19. Şahin, M., Sezer, İ., Dengiz, O., Akay, H., ve Öner F. (2012). Kızılırmak şartlarında yetiştirilen bazı çeltik çeşitlerinin verim performanslarının belirlenmesi. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi 5 (1): 33-36.
20. Şavşatlı, Y., Gülümser, A., ve Sezer, İ. (2008). Samsun ekolojik şartlarında yetiştirilen çeltik genotiplerinin verim ve verim unsurları bakımından karşılaştırılması. OMÜ Zir. Fak. Dergisi, 2008, 23(1): 7-16.
21. TUİK, (2023). Türkiye istatistik kurumu. bitkisel üretim istatistikleri. https://data.tuik.gov.tr (Erişim tarihi: 08.05.2024).
22. Yurtsever, N. (1984). Deneysel İstatistik Metotları. Tarım Orman ve Köy İşleri Bakanlığı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü Yayını.