Türkiye’deki parti sisteminin temelleri II. Meşrutiyet’te atılmıştır.1908 sonrasının en önemli siyasal örgütü, 1908-1918 arasındaki on yıladamgasını vuran İttihad ve Terakki Cemiyeti’dir. II. Meşrutiyet’in esasmuhalefet partisi ise Hürriyet ve İtilâf Fırkası’dır. İttihad ve Terakki-Hürriyetve İtilâf bölünmesi, uzun süreli ve kalıcı bir politik çatışma hattını ifadeetmiştir. Modernist-otoriter çizgi ile liberal-muhafazakâr çizgi arasındaki bubölünme süreklilik kazanmış, farklı dönemlerde, farklı düzeylerde yenidenüretilmiştir. Birinci Meclis’teki (1920-1923) bölünme, siyasal partiler arasındadeğil, gruplar arasındadır. İkinci Grubun üyeleri, Meclis’teki tartışmalardadaha ziyade bürokratik ‘merkez’in otoriter hâkimiyetine karşı ‘çevre’ninşikâyet ve taleplerini dile getirmekteydi. 1950, Türkiye’de siyasal iktidarınhalkoyu ile değiştirildiği, sembolik ve politik değeri yüksek bir tarihtir. İkipartili bir siyasal rekabete sahne olan bu dönemin belirgin vasfı,iktidar-muhalefet ilişkilerindeki gerilimdir. Yapay parlamento çoğunlukları vedenetim gücünden yoksun muhalefet, dönemin belirgin özelliğidir. Türkiye’dekisiyasal bölünmeleri belirleyen ana tema, merkez-çevre çatışmasıdır. 1960’larınikinci yarısına kadar parti sistemi bu çatışma teması üzerinden şekillenmiştir.1960’larda ve özellikle 1970’lerde siyasal çatışma temaları çoğullaşmış, partisisteminin şekillenmesinde sınıf, din, etnik kimlik ve ideoloji gibi yeniunsurlar etkili olmaya başlamıştır. Türkiye’de siyasal partiler açısından anasorunlardan biri, siyasal geleneklerin askerî darbelerle kesintiye uğraması,dolayısıyla partilerin kurumsallaşamamasıdır.