AbstractWhen Daniel Libeskind proposed the possibility of different dimensions of architecture other than length, heightand width, he offered reading, writing and memory. Reading architecture as he explains is not about reading textbut about trying to understand a not “clearly explicit language” of architecture. (Libeskind, 2004) The aim of thispaper is to propose a model for reading architectural narrative in different media by using architectural criticismas a base. Initially, the study is based on discussions on architectural criticism, narrative and representation, inarchitecture, literature and cinema, in order to understand the similarities and differences between the conceptsof time, movement and space. Using these concepts, a comparative analysis table is created and the outcomesof these comparisons are inserted as data for different, yet inter-linked, comparisons and analysis tables. A numberof keywords are utilized to set a model for reading architectural narrative. Such alternative readings establisha ground to understand the narrative and cultural based conceptualization of space. The main discussion isexecuted through a case study. L’ecumé des Jours by Boris Vian (Foam of the Daze, 1947), and consequently, its2013 adaptation Mood Indigo by Michel Gondry, are selected as the case.ÖzetDaniel Libeskind mimari boyutların uzunluk, yükseklik ve genişlik dışında farklı bir ihtimalinden bahsettiğinde önerisiokuma, yazma ve hafıza olmuştu. Libeskind mimariyi okumak metni okumak değil `mimarlığın çok da açıkolmayan dilini` anlamaya çalışmak olarak açıklar. (Libeskind, 2004) Bu makalenin amacı mimari eleştiri temelinikullanarak farklı medyalardaki mimari anlatıyı okumak için bir model önermektir. Başlangıç olarak çalışmamimarlık, edebiyat ve sinemada zaman, hareket ve mekan kavramları arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları anlamakiçin mimari eleştiri, anlatı ve temsil tartışmalarına dayanmaktadır. Bu kavramları kullanarak, karşılaştırmalıbir analiz tablosu oluşturulmuş ve bu tablonun sonuçları, farklı, ancak birbiriyle bağlantılı karşılaştırmalarve analiz tabloları için girdiler olarak kullanılmıştır. Bu çalışmanın sonucu olarak mimari anlatıları okumak içinbir model belirlemek üzere belirli sayıda anahtar kelimeler seçilmiştir. Bu tür alternatif okumalar, mekânın anlatıve kültürel temelli kavramsallaştırılmasını anlamaya zemin hazırlar. Ana tartışma bir vaka çalışması vasıtasıylayürütülmüştür. Boris Vian’ın L’ecumé des Jours (Günlerin Köpüğü, 1947) ve Michel Gondry’nin 2013 uyarlamasıolan Mood Indigo, çalışma için seçilmiştir.