Türklerin İslâmiyeti kabulünden sonra, samimî duygularla bu dine bağlanmaları ve bayraktarlığına soyunmaları, Türk hayatını “millet” olmaktan çok “ümmet” anlayışına göre şekillendirmiştir. Bu dönemde insan, “eşref-i mahlukat” olması bakımından değerlidir. İnsan sadece bir kuldur, yapacağı doğru ve yanlışlar işaret edilmiş; doğrunun mükâfatlandırılacağı, yanlışın cezalandırılacağı şeklinde hareket alanı sınırlandırılmıştır. “Dünya hayatı geçicidir, gerçek olan ahiret hayatıdır. Esas olan ahiret hayatında mutluluğu yakalamaktır. Bunun için kul olmanın sorumluluğu içinde yaşamak gereklidir.” şek¬lindeki bir hayat anlayışı, tam bir teslimiyeti gerektirir. Bu durum sa¬dece Türklere mahsus değildir. Dinî öğretileri esas alan toplumlarda hayatın her noktasında dinin gölgesi vardır.