Bu çalışma, dijitalleşmenin sinema deneyimi ve aile içi iletişim üzerindeki etkilerini sosyolojik bir bakış açısıyla irdelemektedir. Aile, bireyin ilk sosyalleştiği ve temel değerleri öğrendiği bir kurum olarak, teknolojik dönüşüm süreçlerinden doğrudan etkilenmektedir. Özellikle dijital teknolojilerin yaygınlaşması, film izleme pratiklerini bireyselleştirmiş; sinema salonlarında kolektif olarak gerçekleştirilen film izleme deneyimi, yerini ev ortamında yapılan bireysel tüketime bırakmıştır. Bu dönüşüm, aile bireylerinin birlikte kaliteli zaman geçirme fırsatlarını azaltmış, aile içi iletişimi zayıflatmıştır. Çalışmada, sinemaya gitme etkinliğinin sadece eğlendirici değil, aynı zamanda aile bağlarını güçlendiren ve duygusal yakınlık sağlayan bir sosyal ritüel olduğu vurgulanmaktadır. Film izlemek, özellikle ortak seyir deneyimi söz konusu olduğunda, empati kurma, değer aktarımı ve iletişim becerilerinin gelişmesine katkı sunmaktadır. Bu bağlamda, sinemada film izleme pratiği aile içi iletişimin güçlendirilmesinde etkili bir araç olarak değerlendirilmektedir. Ayrıca çalışmada, dijitalleşmenin getirdiği bireyselleşme ve yalnızlaşma eğilimlerine karşı sinemanın sosyalleştirici yönünün korunması gerektiği savunulmakta; ailelerin, eğitim kurumlarının, yerel yönetimlerin ve dijital platformların bu sürece bilinçli şekilde katkı sunması gerektiği önerilmektedir. Sonuç olarak, sinemaya gitme etkinliği, dijital çağın getirdiği bireysel ekran kültürüne karşı aile bütünlüğünü destekleyici önemli bir gelenek ve kültürel pratik olarak öne çıkmaktadır.
This study examines the impact of digitalization on cinema experiences and intra-family communication from a sociological perspective. The family, as the primary institution where individuals first socialize and acquire core values, is significantly influenced by technological transformations. The widespread adoption of digital technologies has individualized film viewing practices, replacing the collective experience of watching movies in cinemas with solitary consumption in private spaces. This shift has diminished opportunities for quality time among family members and weakened communication within families. The study emphasizes that going to the cinema is not merely an entertaining activity but also a social ritual that strengthens familial bonds and fosters emotional closeness. Watching films together, especially in communal settings, enhances empathy, value transmission, and communication skills. In this context, attending cinema screenings is considered an effective tool for reinforcing family communication. The paper argues for the preservation of cinema’s socializing function against the isolating tendencies brought about by digitalization and suggests that families, educational institutions, local governments, and digital platforms should consciously contribute to this goal. In conclusion, the practice of going to the cinema emerges as a valuable cultural tradition that supports family cohesion in contrast to the individualized screen culture of the digital age.