Inproposing ‘a structural theory of imperialism’ nearly half a century ago, JohanGaltung made center-periphery relations central to peace research theory andmore generally to the way scholars from the periphery see internationalrelations. Galtung took an imperialist system to be a special case of a ‘dominancesystem’; any such system enforces an unequal distribution of privilege andmaterial well-being through mechanisms of direct, structural and culturalviolence. I propose to re-write Galtung’s structural theory by taking rules andrule to perform the function that he assigned to violence. I conclude thattoday’s global imperialist system is ruled through a functionally segmentedhegemony, supported by hierarchical coercion against a heteronomous backdrop.
Johan Galtung yaklaşık yarım yüzyıl önce ‘emperyalizmin yapısal teorisini’ geliştirirkenmerkez-çevre ilişkilerini, barış araştırmaları teorisinin ve daha genel çerçevede ise ‘çevre’ülkelerdeki akademisyenlerin uluslararası ilişkilere bakış açısının merkezine yerleştirmiştir.Galtung’a göre emperyalist sistem, özel bir çeşit ‘hakimiyet sistemi’ dir. Bu tür sistemler,imtiyazlar ve maddi refahın eşitsiz dağıtımını doğrudan, yapısal ve kültürel şiddetmekanizmaları yoluyla dayatır. Bu yazıda, onun şiddete aftettiği fonksiyonun kurallar vedüstur tarafından ifa edildiğini öne sürerek Galtung’un yapısal teorisinin yeniden yazılmasınıönermekteyim. Sonuç olarak ise günümüzdeki küresel emperyalist sisteminin düsturununişlevsel olarak bölünmüş bir hegemonya olduğunu, bunun ise özerksiz bir arkaplana karşıhiyerarşik zorlama ile desteklendiğini öne sürmekteyim.