Bu makale, Sir Seyyid Ahmed Han’ın (ö. 1898) Kur’an’a yönelik akılcı yaklaşımını sömürge Hindistanı’nın siyasî, kültürel ve entelektüel şartları bağlamında incelemektedir. On dokuzuncu yüzyılda İngiliz hâkimiyeti altındaki Müslüman toplum, siyasî hegemonyasını kaybetmenin yanı sıra, modern bilim, evrim teorisi, seküler eğitim sistemi ve pozitivist düşünce gibi yeni entelektüel meydan okumalarla karşı karşıya kalmıştır. Bu dönüşüm sadece toplumsal hayatı değil, dinî düşüncenin temel referanslarını da etkilemiş, İslam ilimleri başta olmak üzere geleneksel bilgi yapılarının yeniden değerlendirilmesini zorunlu kılmıştır. Sir Seyyid bu bağlamda Kur’an’ın mesajını modern akıl, tabiat kanunları ve bilimsel bilgiyle uyumlu bir şekilde yorumlamaya yönelmiş, vahyi “tabiat kitabı” ile çelişmeyen ilâhî bir hidayet metni olarak konumlandırmıştır. Ahmed Han’ın yaklaşımında mucizeler, gaybî haberler ve doğaüstü hadiseler mümkün olduğu ölçüde tabiî açıklamalarla yorumlanmış; Kur’an’ın sahih bilimsel verilerle çelişmeyeceği vurgulanmıştır. Bu yorum çizgisi, bir taraftan modern eğitimli Müslüman kesim üzerinde derin etki bırakırken, diğer taraftan geleneksel ulema tarafından şiddetle eleştirilmiştir. Ona yöneltilen tenkitler, özellikle iʿcâzü’l-Kur’an anlayışı, nübüvvet tasavvuru ve gayb alanına dair klasik kabullerin sorgulanması etrafında yoğunlaşmıştır. Bununla birlikte Aligarh hareketi ve modern İslam eğitimi üzerindeki tesiri dikkate alındığında, Ahmed Han’ın tefsiri yalnızca bir ilmî faaliyet değil, aynı zamanda sömürge şartları içinde Müslüman toplumun hayatta kalma ve yeniden inşa stratejilerinin de bir parçası olarak görülmelidir. Bu çalışma, Sir Seyyid’in tefsir anlayışını tarihî arka plan, metodolojik dayanaklar, epistemolojik varsayımlar, mucizelere yaklaşım ve modern İslam düşüncesine etkileri açısından değerlendirmekte; onun Kur’an–akıl ilişkisine dair teklif ettiği model üzerinden Hint Alt Kıtası tefsir geleneği içindeki konumuna ilişkin analitik bir çerçeve sunmayı amaçlamaktadır. Böylece makale, hem metin merkezli bir çözümleme yapmakta hem de Ahmed Han’ın yaklaşımını İslam modernizmi, sömürgecilik ve bilgi sosyolojisi bağlamlarında tartışarak daha geniş bir düşünsel haritaya yerleştirmektedir.
This article examines Sir Syed Ahmad Khan’s (d. 1898) rational approach to the Qur’an within the political and intellectual conditions of colonial India. During the nineteenth century, Indian Muslims encountered unprecedented transformations caused by British rule, the decline of traditional Islamic institutions, and the rise of Western scientific knowledge. These factors produced a profound epistemological crisis that challenged inherited forms of religious interpretation. Sir Syed considered the survival of Muslim society dependent on a new understanding of Islam that could coexist with the scientific and philosophical foundations of the modern world. His Qur’anic interpretation emphasized the harmony between revelation and natural law, proposing that the Qur’an contains no statements contradictory to reason or science. Miracles, supernatural narratives, and unseen phenomena were reinterpreted according to rational explanations. This naturalistic hermeneutic distinguished Sir Syed from earlier exegetes and created space for a modern understanding of revelation grounded in empirical knowledge. However, his reformist project was strongly criticized by traditional scholars who claimed that his rationalism undermined the supernatural dimension of the Qur’an and weakened classical theological doctrines. The article analyzes Sir Syed’s hermeneutical method through four principal dimensions: the historical background of colonial India, the epistemological principles underlying his approach, his interpretation of miracles, and his intellectual legacy in modern Islamic thought in South Asia. By situating Sir Syed within the broader history of Qur’anic exegesis, the study shows how his rationalist perspective shaped debates on Islam and modernity, science and revelation. It also highlights the close relationship between his exegetical project and his educational reforms centered on Aligarh, demonstrating how Qur’anic interpretation functioned as a basis for Muslim intellectual and cultural renewal under colonial rule.