Klasik Fars şiirinde neredeyse tümşairler şiirlerinde tabiattaki güzellik unsuru olan çiçeklere bazen edebisanatlar bünyesinde bazen de redif görevinde çokça yer vermişlerdir. Kuşkusuzbunlar arasında en çok kullanılan ve Peygamberin terinden doğduğu inancıylaayrı bir öneme ve değere sahip olan çiçek gül olmuştur. Klasik Fars edebiyatında gül deyince genelolarak kırmızı gül anlatılmak istenmiştir. Kırmızı gül rengi, şekli, kokusu vegüzelliği bakımından çeşitli şeylere benzetilmiştir. Mesela kırmızı rengiyönüyle sevgilinin yüzüne ve yanağına ya da kana, şaraba, yakuta; şeklibakımından kadehe, lambaya, muma benzetilmiş; bazen de bizzat sevgili olmuştur.Çiçekler arasında gül, bahçenin sultanı kabul edilmiştir. Güle şiirlerinde yerveren şairlerden biri de Selmân-ı Sâvecî’dir. Hicri sekizinci yüzyılın önemlikaside şairleri arasında yer alan ve dönemin ileri gelenlerine söylediğikasidelerle ün kazanan Selmân, Divân’ında bazen edebi sanatlar vasıtasıylabazen de redif olarak gülü kullanmıştır. Çalışmamızda Selmân-ı Sâvecî’nin“gül” redifli bir gazeli Farsçadan Türkçeye çevrilmiş ve gazelde “gül”kelimesiyle oluşturulan tamlamalar ve bunlara yüklenen anlamlar açıklanmıştır.