Giriş: Diyabetik ayak enfeksiyonları (DAE) diabetes mellitusun sık bir komplikasyonu olup %15-20’si ampütasyon ile sonuçlanmaktadır. Bu gruphastalarda ampütasyona predispozisyon oluşturan risk faktörlerinin saptanması ampütasyonu önleyici tedbirlerin alınması ve gerekli medikaltedavilerin planlanmasına yardımcı olabilir. Bu çalışmada kliniğimizde son beş yılda takip edilen DAE olan hastalarda ampütasyon sıklığı veampütasyonla ilişkili risk faktörlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Çalışmamız retrospektif tanımlayıcı bir çalışmadır. Hastalar ampütasyon uygulanma durumuna göre iki gruba ayrılarak yaş,cinsiyet, diyabet süresi, antidiyabetik tedavi, Wagner yara sınıflaması, yara genişliği, yara süresi, periferik arter hastalığı (PAH), hipertansiyon (HT),kronik böbrek yetmezliği, osteomyelit (OM), ampütasyon geçmişi, hiberbarik oksijen tedavisi uygulanması, toplam antimikrobiyal tedavi süresi,tedavi öncesinde ateş varlığı, lökosit, sedimantasyon, C-reaktif protein, kreatinin, HBA1c düzeylerine göre karşılaştırılmıştır. Ampütasyon sıklığıhesaplanıp, daha sonra ampütasyon uygulanan ve uygulanmayan gruplar arasında tek değişkenli ve çok değişkenli lojistik regresyon testleri ilebağımsız risk faktörleri belirlenmiştir.Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 146 hastada ampütasyon sıklığı %39,7 olarak saptanmıştır. Wagner yara sınıflaması skoru >2 olanlar, PAH, HT, OMbulunanlar ve lökosit, C-reaktif protein, sedimantasyon düzeyi yüksek saptananlar ile yara genişliği 11-15 cm2 arasında olan olgularda ampütasyonundaha sık olduğu tespit edilmiştir. Bu faktörlerden Wagner yara sınıflaması skoru ≤2 olması ve PAH bulunmamasının ampütasyon riskini azalttığı,yaranın 11-15 cm2 arasında olmasının ise ampütasyon riskini 8,2 kat artırdığı belirlenmiştir.Sonuç: DAE olan hastalarda ekstremite kaybını önleyebilmek için dolaşım probleminin hızla çözümlenmesi, yaranın daha yüzeyel ve yüzey alanıolarak daha küçük olduğu erken dönemde tedavinin yapılması uygun bir yaklaşım olabilir.