Bu çalışma, 13. ve 14. yüzyıl Anadolu’sunda yaşamış Yunus Emre dönemine ait giyim kültürünü inceleyerek, dönemin estetik ve manevi değerlerini çağdaş tasarımla bütünleştiren özgün bir koleksiyon sunmaktadır. Başkent Üniversitesi ve Eskişehir Mihalıççık Belediyesi’nin ortak projesi olarak hazırlanan bu çalışma, “Yunus Emre Köyü Projesi” kapsamında gerçekleştirilmek üzere hazırlanmıştır. Araştırmanın temel amacı, Selçuklu dönemine ait kadın ve erkek giysi unsurlarını detaylı şekilde analiz etmek ve Yunus Emre’nin “Dört Kapı Kırk Makam” öğretisini temel alan kavramsal bir koleksiyon oluşturmaktır. Geleneksel giysi kalıpları, aksesuarlar, renkler ve semboller modern bir bakış açısıyla yeniden yorumlanmıştır. Çalışma, kültürel mirasın günümüz moda tasarımına aktarılmasının önemine dikkat çekmekte ve kültürel sürekliliğe katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen çalışmada literatür taraması ve içerik analizi teknikleri kullanılmıştır. Bulgular, koleksiyonda yer alan her bir tasarımın belirli bir manevi kapıya ve sembolik anlamlara dayandığını göstermektedir. Bu dört kapı; Şeriat (dini kurallara bağlılık), Tarikat (manevi disiplin), Marifet (ilahi bilgi) ve Hakikat (gerçeğin idraki) olup koleksiyonun tematik yapısının temelini oluşturmaktadır. Sonuç olarak, tarihî giyim geleneklerinin sanatsal bir biçimde yeniden canlandırılması, kültürel farkındalığı artırmakta ve çağdaş tasarımcılar için ilham kaynağı oluşturmaktadır.
This study presents an original collection that examines the clothing culture of the 13th and 14th century Anatolia during the era of Yunus Emre, integrating the aesthetic and spiritual values of the period with contemporary design. Prepared as a joint project between Başkent University and Eskişehir Mihalıççık Municipality, this study has been conducted within the scope of the “Yunus Emre Village Project.” The primary objective of the research is to analyze in detail the clothing elements of Seljuk-era men and women and to create a conceptual collection based on Yunus Emre’s teaching of “Four Doors, Forty Stations.” Traditional clothing patterns, accessories, colors, and symbols have been reinterpreted from a modern perspective. The study emphasizes the importance of transferring cultural heritage to contemporary fashion design and aims to contribute to cultural continuity. Conducted using qualitative research methods, the study employs literature review and content analysis techniques. The findings indicate that each design in the collection is based on a specific spiritual door and symbolic meanings. These four doors Sharia (adherence to religious rules), Tariqa (spiritual discipline), Ma’rifa (divine knowledge), and Haqiqa (realization of truth) form the thematic foundation of the collection. In conclusion, the artistic revival of historical clothing traditions enhances cultural awareness and serves as an inspiration for contemporary designers.