Bu çalışma George Bernard Shaw’ın Pygmalion (1912) ve Willy Russell’ın Educating Rita (1980) oyunlarında tasvir edilen, kadınların erkeklerin ideallerine göre yeni şekillendirilmesine dair ataerkil eğilimi tanımlamak üzere “pygmalionesk” kavramını ortaya koyar. Bu makale pygmalionesque kavramını, pygmalion kökünü ve -esque ekini, ataerkil reformun estetik ve zorlayıcı boyutlarını ifade etmek üzere birleştirerek dilsel neologism bağlamında konumlandırmıştır. Ovid’in Pygmalion ve Galatea mitlerine dayanan çalışma, iki eserin de yaratıcı ve yaratılan arasındaki, Henry Higgins ve Frank gibi erkek karakterlerin, Eliza ve Rita gibi işçi sınıfı kadınları kendi ideallerinin vücut bulmuş halleri olarak biçimlendirmeye çalıştıkları hiyerarşik dinamikleri eleştirdiğini savunur. Bu anlatıların söz konusu dönüşümlerin sonuçsuzluğunu açığa çıkardığı metinlerin analiziyle açıkça görülmektedir: Eliza ve Rita nihayetinde kendi Pygmalionlarının ideallerini reddederek kendi kimlikleri üzerindeki iradelerini ortaya koyarlar. Toplumsal cinsiyet, sınıf ve eğitim arasındaki kesişimleri sorgulayarak, bu çalışma nasıl iki oyunun da orijinal mitin geleneksel sonunu tersine çevirerek kadının değerinin erkeğin onayına koşullu olduğu anlayışını sorgular. Sonuç olarak pygmalionesque kadın özerkliğini denetim altına alma yönündeki sistematik girişimleri analiz etmek ve bu tür dayatmalara karşı geliştirilen direnişi yüceltmek için bir çözümleme çerçevesi olarak ortaya çıkar.
This article introduces the term“pygmalionesque”to describe the patriarchal impulse to reshape women according to male ideals, as depicted in George Bernard Shaw’sPygmalion(1912) and Willy Russell’sEducating Rita(1980). The article situatespygmalionesquewithin linguistic neologism, blendingPygmalionwith the suffix-esqueto denote the aesthetic and coercive dimensions of patriarchal reform. Drawing on Ovid’s myth of Pygmalion and Galatea, the paper argues that both literary works critique the hierarchical dynamics of creator and creation, wherein male figures, Henry Higgins and Frank, respectively, attempt to mold the working-class women Eliza and Rita into refined embodiments of their own aspirations. Through textual analysis, it is demonstrated how these narratives expose the futility of such transformations: Eliza and Rita ultimately reject their Pygmalions’ visions, asserting agency over their identities. By interrogating the intersections of gender, class, and education, this study reveals how both plays subvert the myth’s traditional resolution, challenging the notion that women’s worth is contingent upon male validation. Ultimately,pygmalionesqueemerges as a framework for analysing systemic attempts to control female autonomy, while celebrating resistance to such impositions.