Doris Lessing’s The Cleft is not only a speculative narrative exploring time and trauma, but also a case narrative that problematizes narrative authority and overwriting. In fact, Lessing’s novel is a narrative of ideological struggle, shifting perspectives, and narrative disruptions. The study aims to show how narrative discourses represent the ideological tension between linear male historiography and cyclical female memory. Drawing on narrative strategies with references to ecofeminist and narratological lenses, this paper examines how narrative authority is gained, how temporal structures affect history and myth, and how characters become narrative devices. The analysis of functional agents, such as narrators, mediators, or manipulators, explains the emergence of gaps between myth and history. The study contends that narrative authority is also a selective authority that governs linear or cyclical temporality and regulates the character voices to keep gendered power embedded in male authorship. The work thus resonates beyond its mythic frame, offering readers a critical allegory for the intersections of narrative, gender, and ecology.
Doris Lessing'in The Cleft adlı eseri, zaman ve travmaya odaklanan spekülatif bir anlatı olmakla kalmayıp, aynı zamanda anlatı otoritesini ve üzerine yazmayı sorunsallaştıran bir vaka anlatısıdır. Aslında Lessing'in romanı, ideolojik mücadeleler, değişen bakış açıları ve çeşitli anlatı kesitilerini konu alan bir çalışmadır. Bu eser, anlatı söylemlerinin doğrusal erkek egemen tarih yazımı ile döngüsel kadın hafızası arasındaki ideolojik gerilimi temsil etme yolunu göstermeyi amaçlamaktadır. Ekofeminist ve anlatıbilimsel bakış açılarına atıfta bulunan anlatı stratejilerinden yararlanarak, bu makale anlatı otoritesinin nasıl kazanıldığını, zamansal yapıların tarih ve mitleri nasıl etkilediğini ve karakterlerin nasıl anlatı araçları haline geldiğini incelemektedir. Anlatıcılar, arabulucular veya manipülatörler gibi işlevsel aktörlerin analizi, mit ve tarih arasında ortaya çıkan boşlukları açıklamaktadır. Çalışma, anlatı otoritesinin aynı zamanda doğrusal veya döngüsel zamansallığı yöneten ve karakterlerin seslerini düzenleyerek cinsiyete dayalı gücü erkek egemen yazın alanında tutan seçici bir otorite olduğunu savunmaktadır. Böylece çalışma, mitik çerçevesinin ötesinde yankı uyandırarak okurlara anlatı, cinsiyet ve ekolojinin kesişim noktalarına dair eleştirel bir alegori sunmaktadır.