Küresel iklim taahhütlerinin işgücü piyasaları üzerindeki etkileri emek ve çevre ilişkisinin sistemik bir çerçevede ele alınmasını gerektirmektedir. Bu bağlamda, emek göstergeleri ve karbon emisyonlarının aynı süreçlerin farklı yansımaları olduğunun anlaşılması emek piyasası analizlerinde çevresel göstergelerin artık göz ardı edilemez hale geldiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma Türkiye'de işgücü piyasası göstergelerini emek-üretim ve emek-sosyal olarak sınıflandırarak bu göstergeler ile kişi başı karbon emisyonları arasındaki ilişkiyi eşbütünleşme, nedensellik ve çok kriterli karar verme çerçeveleriyle incelemektedir. Çalışmada uygulamaya alınan analizler 1990-2023 dönemini kapsamaktadır. Bu dönem özelinde sırasıyla ADF birim kök testi, KPSS durağanlık sınaması, Zivot Andrews yapısal kırılmalı birim kök testi, Gregory Hansen yapısal kırılmalı eşbütünleşme testi, Toda Yamamoto nedensellik testi ekonometrik çerçevede uygulanmıştır. Çok Kriterli Karar Verme modelleri olarak ise MEREC ve ARIE kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlar LOO prosedürü ve duyarlılık analizleriyle sınanmıştır. Çalışmada emek-üretim olarak sınıflandırılan göstergelerin emek-sosyal olarak sınıflandırılan göstergelere kıyasla karbon emisyonları ile daha etkin bir ilişki içerisinde olduğu ve Türkiye özelinde bu konuda kişi başına karbon emisyonlarının, kişi başına gelirin ve emek verimliliğinin baskın kriterler olduğu bulguları elde edilmiştir. Sonuçlar, Türkiye'de istihdam politikalarının çevresel sürdürülebilirlik hedeflerinden bağımsız tasarlanamayacağını göstermektedir.
Global climate commitments have direct implications for labour markets. This makes it necessary to consider the link between labour and the environment within a broader systemic setting. Labour indicators and carbon emissions reflect different aspects of the same processes. For this reason, environmental variables can no longer be set aside in labour market analysis. The study focuses on Turkey and groups labour market indicators into two categories: Production-side and socioeconomic conditions. It then examines how these indicators relate to per capita carbon emissions. The analysis draws on cointegration, causality and multi-criteria decision-making approaches. The empirical work covers the period from 1990 to 2023. Several econometric tests are applied, including the ADF unit root test, the KPSS stationarity test, the Zivot-Andrews unit root test with structural breaks, the Gregory-Hansen cointegration test with structural breaks and the Toda-Yamamoto causality test. In addition, MEREC and ARIE are used within the multi-criteria decision-making framework. The results are checked through the LOO procedure and sensitivity analyses. The findings show a stronger link between carbon emissions and indicators classified under the production side than those grouped under socioeconomic conditions. In the case of Turkey, carbon emissions per capita, gross domestic product per capita and labour productivity stand out as the most influential criteria. These results indicate that employment policies in Turkey cannot be designed separately from environmental sustainability goals.