Bu çalışma, bir devlet üniversitesinde görev yapan akademik ve idari personelin denetim süreçlerine yönelik tutumlarını incelemeyi amaçlamıştır. Araştırmada, toplam 295 katılımcıdan elde edilen veriler analiz edilmiş ve üniversite personelinin denetime ilişkin tutumlarının “yüksek” düzeyde olduğu belirlenmiştir. Personel statüsü değişkenine göre akademik ve idari personel arasında benzer tutumlar gözlenmişken, cinsiyet değişkeni temel alındığında; kadın katılımcıların ortalama puanlarının erkeklerden daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Benzer şekilde medeni durum değişkenine göre; evli bireylerin ortalama puanlarının bekâr bireylerden daha yüksek olduğu görülmüştür. Yöneticilik görevi olan bireylerin denetime ilişkin tutumlarının ise anlamlı şekilde yöneticilik görevi olmayan bireylere kıyasla daha olumlu olduğu belirlenmiştir. Yaş değişkenine dayalı analizlerde, 18-25 yaş grubundaki bireylerin denetimin tüm boyutlarına yönelik tutumlarının diğer yaş gruplarına kıyasla daha olumlu olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte, üniversitedeki çalışma süresine göre, 16-20 yıllık çalışma süresine sahip bireylerin denetimin tüm boyutlarına yönelik tutumlarının daha olumlu olduğu, 21 yıl ve üzeri çalışma süresine sahip bireylerin ise daha düşük puanları olduğu gözlenmiştir. Toplam çalışma süresine göre de benzer bir durum tespit edilmiş; 16-20 yıllık toplam çalışma süresine sahip bireylerin tutumları daha olumlu iken, 0-5 yıllık çalışma süresine sahip bireylerin puanlarının daha düşük olduğu belirlenmiştir. Araştırma bulguları, denetim süreçlerinin katılımcılar arasında farklı algılar oluşturduğunu ve bu algıların cinsiyet, yaş, medeni durum ve çalışma süresi gibi değişkenlere göre farklılık gösterdiğini ortaya koymaktadır. Denetim, organizasyonel gelişim için kritik bir araç olmasına rağmen işgörenlerin bir kısmında rahatsızlık ve bilgi saklama eğilimi gibi olumsuz algılara neden olabilmektedir. Bu durum, denetim süreçlerinin daha şeffaf ve katılımcı bir yaklaşımla ele alınması gerektiğini göstermektedir.
This study aimed to examine the attitudes of academic and administrative staff toward supervision processes at a public university. Data collected from 295 participants were analyzed, revealing that university staff exhibited a “high” level of attitudes toward supervision. While no significant differences were observed between academic and administrative staff in terms of their attitudes, based on the gender variable, female participants demonstrated higher mean scores than their male counterparts. Similarly, the marital status variable indicated that married individuals had higher mean scores compared to unmarried ones. Participants with managerial roles displayed significantly more positive attitudes toward supervision compared to those without managerial responsibilities. Age-based analyses revealed that individuals aged 18-25 demonstrated more positive attitudes toward all dimensions of supervision compared to other age groups. Regarding employment duration at the university, individuals with 16-20 years of service reported more positive attitudes toward supervision across all dimensions, whereas those with over 21 years of service provided lower scores. A similar pattern was observed for total employment duration, with individuals having 16-20 years of total experience reporting higher scores, while those with 0-5 years of total experience exhibited lower scores. The study findings highlight that supervision processes generate varying perceptions among participants, influenced by factors such as gender, age, marital status, and employment duration. Although supervision is a critical tool for organizational development, it can also lead to negative perceptions such as discomfort and information withholding among certain groups. These findings underscore the necessity of implementing supervision processes with greater transparency and a participatory approach.