Mihne İslâm Tarihinin en önemli olaylarındandır. Kur'an'ın mahlûk olup olmadığı ile ilgili yapılan tartışmaların bir neticesi olarak ortaya çıkan ve toplumda bir takım istenmeyen sonuçların doğmasına sebep olan mihneyi başlatan Abbâsî halifesi Me'mûn olmuştur. Yalnız o bu olayı daha önce başlatmak istemesine rağmen bunu gerçekleştirememiştir. Çünkü buna tebeu't-tâbiînden bir âlime hem toplumun hem de onun göstermiş olduğu saygı engel olmuştur. O kişi de hadis tarihinde önemli bir yere sahip olan Yezîd b. Hârûn'dur. Onun toplum nezdinde oluşan bu saygınlığı, elde etmiş olduğu ilmi birikimin bir neticesidir. O birçok ilim merkezine giderek devrin önemli kişilerinden hadis almış, özellikle bulundukları yerlerde ilk tedvini gerçekleştiren bazı muhaddislere talebelik yapma bahtiyarlığına erişmiştir. Elde ettiği ilmi birikimi de ileride hadis ilmine büyük hizmetleri dokunacak, Ali b. el-Medînî, Yahyâ b. Maîn, İbn Ebû Şeybe ve Ahmed b. Hanbel gibi önemli muhaddislere aktarmıştır. Yaşadığı dönemde şöhreti çeşitli bölgelere yayılmış, haliyle bu durum hadis talebelerinin onun yaşadığı yere doğru akın etmesine sebep olmuştur. Neticede hadis ilminin sadece belli merkezlerine değil İslam coğrafyasının birçok yerine dağılmasını sağlamıştır.
Miḥna (inquisition) is one of the most important events in the history of Islam. The ʿAbbāsid caliph al-Maʾmūn was the one who initiated the miḥna, which emerged as a result of the discussions about whether the Qurʾān was created or not and caused some undesirable consequences in the society. However, although he wanted to start this event earlier, he could not achieve it. Because, there was a scholar of successors’ generation, both the caliph and the society respected him. That person was Yazīd b. Hārūn. His prestige in the society was a result of his scientific accumulation. He took many journeys to science centers and received ḥadīths from the important people of the time, and he had the pleasure of being a student of some ḥadīth scholars who made the first collection in the places where they were. He transferred the scientific knowledge to the notable future ḥadīth scholars such as ʿAlī b. al-Madīnī, Yaḥyā b. Maʿīn, Ibn Abī Shayba and Aḥmad b. Ḥanbal, who would participate in serving ḥadīth. During his lifetime, his fame spread to various regions, naturally, this situation caused ḥadīth students to flock to the place where he lived. Finally, he provided the distribution of ḥadīth science not only to certain centers but also to many parts of the Islamic geography.