1960 Darbesi, Türk Siyasetinde etkisini uzun süre gösterecek olan darbe geleneğinin başlamasına neden olmuştur. Darbeden sonra Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesinde kurulan Milli Birlik Komitesi içinde birlik sağlanamamış, komitenin bir bölümü yönetimin sivillere devredilmesini savunurken diğer bölümüyse yönetimin sivillere bırakılmaması gerektiğini savunmuştur. Bir kanadını Albaylar Cuntası olarak bilinen ve Albay Talat Aydemir’in liderliğini üstlendiği grup, mevcut durumun sürdürülemez olduğunu iddia ederek 1962 yılında yeni bir darbe teşebbüsünde bulunmuşlardır. 22 Şubat 1962 tarihinde başlayan darbe girişimi, önce İsmet İnönü Başbakanlığındaki hükümet ve Genelkurmay Başkanlığını hazırlıksız olarak yakalasa da bu şaşkınlığını üzerinden atan ve durumun ciddiyetini anlayan İsmet İnönü, hemen harekete geçerek darbenin bastırılmasında liderliği üstlenmiştir. Gece boyu oynadığı etkili stratejiyle önce Talat Aydemir’in askeri ve psikolojik üstünlüğünü kırarak durumu eşitlemiş, ardından gerek Hava Kuvvetlerinin etkisi gerekse de ordu içerisindeki güçlü konumu sayesinde girişimin başarısız olmasında baş rolü oynamıştır. Başarısız ilk girişiminin ardından emekli edilen Talat Aydemir ise darbe hevesinden vazgeçmemiş ve yaklaşık bir yıl sonra Mayıs 1963 yılında ikinci kez darbe teşebbüsünde bulunmuştur. Ancak bu girişimi de İsmet İnönü engeline takılarak yeniden başarısız olmuş ve tutuklanarak yargılanmıştır. Her iki girişimi de başarılı bir şekilde savuran İsmet İnönü’nü, Türk siyasetini büyük bir tehlikeden kurtararak ülkede demokrasinin tesis edilmesinde büyük rol oynamıştır.
The 1960 coup initiated a tradition of military interventions that deeply shaped Turkiye’s politics. Following the coup, divisions emerged within the National Unity Committee of the Turkish Armed Forces. While some members supported transferring power to civilians, others opposed it. A faction known as the Colonels’ Junta, led by Colonel Talat Aydemir, claimed the situation was untenable and launched a coup attempt on 22 February 1962. Although initially catching the government of İsmet İnönü and the General Staff off guard, İnönü quickly grasped the gravity of the crisis. Taking decisive action, he assumed leadership, broke Aydemir’s military and psychological advantage, and-supported by the Air Force and his authority within the army-played a key role in quelling the attempt. Retired after this failure, Aydemir remained determined and staged a second coup in May 1963. Yet this too collapsed, largely due to İnönü’s resistance, leading to Aydemir’s arrest and trial. By defeating both attempts, İnönü not only safeguarded the government but also played a vital role in protecting democratic order in Turkiye.