Bu makale, bilimin iktisat ve iktidar tarafından “ne ölçüde” etkilendiğini soran hâkim literatürü tersyüz etmektedir. Metnin temel tezi, “bilim ne kadar etkileniyor, çekirdeğe müdahale var mı?” türü soruların baştan yanlış olduğu ve bilimin hâlâ kısmen özerk bir hakikat alanı olduğu varsayımını ideolojik olarak yeniden ürettiğidir. Çalışma önce, bilimin görece özerkliği, bükülmüş kamusal etki, eş-üretim, güçlü toplumsal belirlenim ve neoliberal tekno-bilimsel kapitalizm şeklinde sınıflandırılan beş pozisyonu kuramsal olarak yeniden inşa etmekte; ardından bu pozisyonların, çağdaş fonlama rejimleri, “öncelikli alanlar”, mega-projeler, akademik kapitalizm ve post-truth hakikat rejimi karşısında neden yetersiz kaldığını göstermektedir. Özellikle psödo-bilim sınırındaki milyar dolarlık projelerin stratejik fon akışları, iktisat disiplininde ortodoksi–heretik ayrımı yoluyla kurumsal dışlama mekanizmaları ve popüler olanın hakikatin yerini aldığı post-truth bağlamı, bilimin iktisat–iktidar hapishanesine içkinleştiğini somutlaştıran örnekler olarak tartışılmaktadır. Son bölümde makale, bilimin artık “dışarıdan etkilenmiş” bir alan değil, bizzat iktisadi ve iktidari paradigmaların içsel bir fonksiyonu olduğunu savunmakta; bu nedenle bilimsel özerklik ve tarafsızlık söylemlerinin meşruiyet üretici ideolojik aygıtlar olarak işlediğini öne sürmektedir. Çıkış imkânı, yeni sosyolojik kavramlar üretmekte değil, bilimi güçlü bir hakikat, ontoloji ve metafizik zeminde yeniden düşünmekte görülmektedir.
This article overturns the dominant literature that asks to what extent science is “influenced” by economic and political power. Its central claim is that questions such as “How much is science affected?” or “Is there interference in theory–experiment–falsification?” are fundamentally misdirected, because they ideologically reproduce the assumption that there still exists a partly autonomous, truth-bearing scientific core. The paper first reconstructs five positions—scientific autonomy, distorted public circulation, co-production, strong social determination, and neoliberal technoscientific capitalism—and then argues that all of them are inadequate in the face of contemporary funding regimes, “priority areas,” mega-projects, academic capitalism, and the post-truth condition. Billion-dollar physics projects at the edge of pseudo-science, strategically channelled funding, the orthodox–heretic divide in economics as a mechanism of institutional exclusion, and the replacement of truth by popularity in post-truth societies are discussed as concrete manifestations of science’s full internalization within the prison of economy and power. In its concluding part, the article argues that science today is no longer an externally “affected” domain, but an internal function of economic and political paradigms; accordingly, discourses of scientific autonomy and neutrality operate as ideological devices for legitimacy production. The only possible escape route is not the invention of ever more complex sociological vocabularies, but a renewed effort to think science on the basis of a strong horizon of truth, ontology, and metaphysics.