Kütahya ilinin 25 km kuzeybatısında bulunan Seyitömer Höyük’te 1989 yılından itibaren kapsamlı kazılar gerçekleştirilmektedir. Günümüze kadar sürdürülen bu arkeolojik kazılar sonucunda höyükte beş mimari tabaka ve bu tabakalara ait alt evreler tespit edilmiştir. Seyitömer Höyük, Erken ve Orta Tunç Çağı’na ait önemli veriler sunar; mimarisi ve buluntularıyla hem bölge hem de dönem arkeolojisi açısından dikkat çekmektedir. Ayrıca höyüğün içerdiği mimari tabakaların yatay stratigrafide takip edilebilmesi, buluntuların konteks içinde değerlendirilmesine olanak tanımıştır. Höyükte bulunan karbonlaşmış ahşap kalıntılar, arkeolojik kayıtta nadir rastlanan bir buluntu grubuna işaret etmektedir. Anadolu arkeolojisi bağlamında değerlendirildiğinde, organik malzemelerle ilişkili buluntuların sayısı sınırlıdır. Özellikle çabuk bozulabilen malzeme olduğundan, bu çalışmada ele alınan ahşap kalıntıların önemi daha da belirginleşmektedir. Seyitömer Höyük’ün mimari stratigrafisinde, Orta Tunç Çağı’na tarihlenen IV. tabakasında yürütülen kazılar sırasında yapı tabanlarında karbonlaşmış ahşap kalıntılar açığa çıkarılmıştır. Bu kalıntılar, yapı içindeki konumları, mevcut ölçüleri ve ait oldukları yapıların kapı açıklıkları da göz önünde bulundurularak irdelenmiştir. Bununla birlikte Orta Tunç Çağı yerleşimindeki yapılarda ahşabın kullanım alanlarına da değinilerek, söz konusu bulgular arasında yer alan bir grup kalıntının ahşap kapı kanadına ait olabileceği önerilmiştir. Bu kalıntılar, yapıların kapı açıklıklarına üç boyutlu çizimler aracılığıyla yerleştirilmiş ve olası kapı kanatlarına ilişkin bir rekonstrüksiyon önerisi sunulmuştur. Araştırmaya konu olan kalıntıların bilimsel açıdan Anadolu arkeolojisine önemli bir katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Extensive excavations have been conducted at Seyitömer Höyük, located 25 km northwest of the city of Kütahya, since 1989. As a result of these archaeological excavations, which have continued to the present day, five architectural strata and their respective sub-phases have been identified at the site. Seyitömer Höyük provides significant data from the Early and Middle Bronze Ages; its architecture and artifacts are noteworthy both for regional archaeology and for the archaeology of the period. Furthermore, the ability to trace the architectural layers within the mound’s horizontal stratigraphy has enabled the evaluation of artifacts within their original context. The carbonized wood remains found at the mound indicate a group of finds rarely encountered in the archaeological record. When evaluated within the context of Anatolian archaeology, the number of finds associated with organic materials is limited. Given that wood is a material prone to rapid decay, the significance of the wood remains examined in this study becomes even more evident. During excavations conducted in Layer IV, dated to the Middle Bronze Age, within the architectural stratigraphy of Seyitömer Höyük, carbonized wood remains were uncovered on the floors of structures. These remains were analyzed by considering their positions within the structures, their extant dimensions, and the door openings of the structures to which they belonged. Furthermore, the study also addresses the various uses of wood in the structures of the Middle Bronze Age settlement, suggesting that a group of the remains in question may belong to a wooden door leaf. Accordingly, the remains were positioned within the doorways of the structures using three-dimensional drawings, and a proposed reconstruction of the possible door leaves was presented. These remains are considered likely to make a significant scientific contribution to Anatolian archaeology.