19. Yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu için dönüşüm ve değişimin asrı olmuştur. Her alanda değişim yaşandığı gibi demokrasi alanında da gelişmeler meydana gelmiştir. Özgürlük ve bağımsızlık nidalarıyla örgütlenen İttihat ve Terakki Cemiyeti, 1908 yılından Bab-ı Ali Baskınının gerçekleştiği 1913 yılına kadar mecliste muhalefet pozisyonunda kalmış ve fikirleri ile iktidara yön vermeye çalışmıştır. Bu süreçte cemiyet, programında yer alan tarım, ticaret, sanayileşme ve vergi politikalarını uygulamakta güçlük çekmiştir. 1913 yılında tam iktidarı ele aldıktan sonra üzerinde yıllarca düşünülmüş ve yıllarca kongrelerde tartışılmış olan fikirler uygulanmaya başlanmış, Cihan Harbinin patlak vermesiyle öncelik vatan savunması olsa da modernleşme çabalarından asla taviz verilmemiştir. Çalışmada İttihat ve Terakki döneminde uygulanan iktisadi ve mali, demografik, sosyal ve siyasal politikalar ve sonuçları analiz edilmiştir. İttihatçı kadroların fikir ve düşünceleri Türkiye Cumhuriyeti’nin temellerini oluşturmuş ve yeni cumhuriyetin devlet politikaları haline dönüşmüştür.