Bu çalışma, Kırklareli Varna (Karahıdır) Anıtı'nın üç farklı yöntemle—fotogrametri, Lidar ve manuel ölçüm—karşılaştırmalı olarak belgelenmesini amaçlamaktadır. Çalışmada, anıtın tarihsel ve kültürel önemi literatürle desteklenerek ele alınmış; her bir yöntemin avantajları ve sınırlılıkları elde edilen verilerle ortaya konulmuştur. Yüksek çözünürlüklü 3B modelleme süreci, veri toplama aşamasından nihai ürünlerin oluşturulmasına kadar detaylıca açıklanmıştır. Bulgular, Lidar'ın milimetrik hassasiyetiyle restorasyon gibi yüksek doğruluk gerektiren projeler için en güvenilir yöntem olduğunu, manuel ölçümlerle de yüksek tutarlılık sergilediğini göstermiştir. Fotogrametri ise maliyet-etkinliği ve dokulu modeller üretme kapasitesiyle görsel sunum, eğitim ve sanal müzecilik gibi alanlarda öne çıkmaktadır. Bu yöntemlerin tek başlarına değil, projenin gereksinimlerine göre hibrit (bütünleşik) olarak kullanılmalarının en ideal yaklaşım olduğu vurgulanmıştır. Örneğin, Lidar'ın geometrik iskeleti üzerine fotogrametrinin dokusal zenginliğinin giydirilmesi, kültürel mirasın en kapsamlı şekilde korunmasını sağlayacaktır. Sonuç olarak, bu çalışma, benzer belgeleme projeleri için yöntem seçimi konusunda kapsamlı bir referans niteliği taşımakta ve dijital teknolojilerin kültürel mirası korumadaki kritik rolünü teyit etmektedir.
This study aims to comparatively document the historical Varna (Karahıdır) Monument in Kırklareli using three different methods: photogrammetry, Lidar, and manual surveying. The historical and cultural significance of the monument is comprehensively discussed, supported by a literature review, and the advantages and limitations of each method are demonstrated with the obtained data. The high-resolution 3D modeling process is detailed, from data acquisition to the generation of final products. The findings indicate that Lidar, with its millimeter-level precision and high consistency with manual measurements, is the most reliable method for high-accuracy applications such as restoration. Conversely, photogrammetry excels in areas like visual presentation, education, and virtual museology due to its cost-effectiveness and ability to generate textured models. It is emphasized that the ideal approach is not the isolated use of these methods but their hybrid (integrated) application based on project requirements. For instance, overlaying the textural richness of photogrammetry onto the geometric skeleton from Lidar would ensure the most comprehensive preservation of cultural heritage. In conclusion, this study serves as a comprehensive reference for method selection in similar documentation projects and confirms the critical role of digital technologies in heritage preservation.