Bu çalışma, 6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun’un kapsamını değerlendirmekle birlikte şiddet ve düzensizlik kavramlarının spor hukuku bağlamındaki hukuki sınırlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Sporda şiddet ve düzensizliğin önlenmesinde kadın taraftarların bir denge unsuru olarak üstlenebileceği rol, çalışmanın merkezinde yer almakta ve hukuki bir bakış açısıyla incelenmektedir. Kadınların tribünlerdeki artan görünürlüğünün, erkek egemen tribün kültürünü ve mevcut şiddet odaklı taraftarlık anlayışını dönüştürme potansiyeli taşıdığı, bu bağlamda daha barışçıl, eşitlikçi ve kapsayıcı bir spor ortamının inşasında etkili olabileceği savunulmaktadır. Kadın taraftarların, sporda yalnızca edilgen izleyiciler değil, toplumsal dönüşümün öznesi olan aktif aktörler olarak konumlandırılması gerektiği de çalışmada vurgulanmaktadır. Bu çerçevede, mevcut düzenlemelerin kadın taraftarların güvenliği, cinsiyet temelli ayrımcılıkla mücadele ve psikolojik şiddetin önlenmesi konularında yeterli olup olmadığı tartışmaya açılmaktadır. Ayrıca çalışmada, spor müsabakalarında idarenin görev ve yetkileri ile sorumluluk rejimi ayrıntılı biçimde ele alınmakta olup kanun koyucunun çok aktörlü ve dağınık sorumluluk yapısına dayanan yaklaşımı eleştirilmekte ve hukuk devleti ilkesi doğrultusunda daha açık, öngörülebilir ve etkili yasal düzenlemelere duyulan ihtiyaç ortaya konulmaktadır.
This study evaluates the scope of Law No. 6222 and aims to define the legal boundaries of the concepts of violence and disorder within the framework of sports law. At the core of the study lies the role of female supporters as a balancing factor in preventing such acts, analyzed from a legal perspective. It is argued that the increasing visibility of women in stadiums has the potential to challenge male-dominated supporter culture and transform violence-oriented fan behavior, contributing to a more peaceful, egalitarian, and inclusive sports environment. The study emphasizes that female supporters should be viewed not merely as passive spectators, but as active agents of social change. In this regard, the adequacy of existing legal regulations in ensuring the safety of women, combating gender-based discrimination, and preventing psychological violence is critically examined. The responsibilities and powers of administrative authorities during sports events are also addressed, with a focus on the legal framework governing state liability. The legislator’s approach, which distributes responsibility among multiple actors without clear definition, is critiqued, and the need for more coherent, predictable, and effective legal provisions is highlighted in accordance with the principle of the rule of law.