Bu çalışma, Türkiye’de bölgesel yeniliğin mekânsal olarak nasıl bir yapıya sahip olduğunu incelemiştir. Yenilik politikalarının çoğunlukla tek tip araçlar üzerinden tasarlanması, bölgesel farklılıkların yeterince dikkate alınmaması sorununu gündeme getirmiştir. Bu bağlamda çalışma, yenilik belirleyicilerinin Türkiye illerinde mekânsal olarak farklılaşan etkiler üretip üretmediğini analiz etmeyi amaçlamıştır. Araştırmada, il düzeyinde (NUTS 3) 2019 yılına ait patent ve faydalı model tescilleri yenilik çıktısı göstergeleri olarak kullanılmıştır. Yeniliği etkileyen faktörler; Ar-Ge ve yenilikçi istihdam, kurumsal varlıklar ve yerel ekonomik yapı değişkenleri üzerinden ele alınmıştır. Analizde öncelikle küresel regresyon modelleri uygulanmış, ardından mekânsal heterojenliği ortaya koymak amacıyla coğrafi ağırlıklı regresyon yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, yenilik belirleyicilerinin etkilerinin iller arasında önemli ölçüde farklılaştığını göstermiştir. Özellikle yenilikçi istihdam, ARGE gücü ve kurumsal yapıların, gelişmiş bölgelerde daha güçlü sonuçlar ürettiği, çevresel bölgelerde ise sınırlı etkilere sahip olduğu tespit edilmiştir. Çalışma, Türkiye’de yenilik politikalarının mekâna duyarlı ve yer temelli yaklaşımlarla yeniden ele alınması gerektiğine işaret etmektedir.
This research examined the spatial structure of regional innovation in Türkiye. The dominant use of uniform policy instruments in innovation policies has raised concerns about the insufficient consideration of regional differences. In this context, the research aimed to analyze whether the determinants of innovation generated spatially differentiated effects across Turkish provinces. At the provincial level (NUTS 3), patent and utility model registrations from 2019 were employed as indicators of innovation output. Factors influencing innovation were analyzed through variables representing R&D and new enterprises in innovative sectors, institutional presence and local economic structure. The empirical analysis first applied global regression models and subsequently employed geographically weighted regression to capture spatial heterogeneity in the relationships between innovation drivers and outputs. The findings revealed that the effects of innovation determinants varied significantly across provinces. In particular, innovative employment, R&D capacities and institutional structures produced stronger outcomes in more developed regions, while their effects remained limited in peripheral areas. These results demonstrated that innovation dynamics in Türkiye were shaped by spatially differentiated processes rather than uniform mechanisms. The research therefore highlighted the necessity of rethinking innovation policies in Türkiye through place-based and spatially sensitive approaches.