Çalışmada, Danıştay’ın Anayasanın 90. maddesine ilişkin uygulamasının genel çizgileri ortaya koyulmaktadır. İlk bölümde, Danıştay’ın uluslararası antlaşmaları bir norm olarak nasıl tanıdığı üzerinde durulmaktadır. Bu nedenle, incelenen kararların 2004 Anayasa değişikliği öncesi verilip verilmediği gözetilmemektedir. İkinci bölümde ise, Anayasa değişikliği ile Anayasanın 90. maddesine giren ek cümlenin uygulanması bağlamında, Danıştay’ın izlediği “temel hak ve özgürlüklere ilişkin antlaşmaları esas alma” yöntemleri değerlendirilmektedir. Kararların kurgusunun elverişsizliğine rağmen, Danıştay’ın temel hak ve özgürlüklere ilişkin uluslararası antlaşmaları esas aldığı farklı durumlar birbirinden ayrılmaya çalışılmaktadır. Esas alma, yalnızca antlaşma ile yasanın çatışması halinde başvurulan bir yöntem değildir. Ancak çatışma halinde, Mahkemenin genel eğilimi yasayı Anayasaya ve antlaşmalara uygun yorumlamak doğrultusundadır.
This study discusses the main lines of the Council of State’s practice concerning Article 90 of the Constitution. The first part focuses on how the Council of State identifies an international treaty as a norm. In this respect, the dates of decisions, whether they are previous or subsequent to the constitutional amendment of 2004, have not been taken into consideration. The second part evaluates the methods adopted by the Council of State in the context of international treaties on fundamental rights and freedoms in the context of the application of the additional rule inserted into the article 90. Despite the inconvenience due to the construction of decisions, the main emphasis has been laid on distinguishing different aspects, in which the Council of State predicates its decisions upon treaties on fundamental rights and freedoms. Basing on treaties is not a method exclusive to conflict between national legislation and treaties. However, in case of conflict, the Court has a general tendency to develop an interpretation of national legislation appnopriate to the Constitution and treaties