Technological innovations have not only facilitated the lives of individuals but also involved individuals in a process of change. With the development of technology, mobile phones, which are the new name of socialization, have started to be used more and more day by day. This situation has led to the emergence of excessive phone use. Sociotelism, a concept that describes addiction to smartphones, games, social media and internet applications, is increasing day by day. In this context, it is understood that sociotelism has many negative consequences. One of these consequences is that individuals experience more social emotional loneliness. In this direction, this study aims to determine the relationship between individuals' social-emotional loneliness levels and their sociotelistic behaviors. The research was designed in a predictive correlational. Accordingly, the predictive effect of social-emotional loneliness on the level of sociotelistic behavior was examined. Social-Emotional Loneliness Scale and General Sociotelic Scale were used to collect research data. In the study conducted with 710 participants, the effect of demographic characteristics of individuals on their social-emotional loneliness levels and sociotelist behaviors was examined. The findings of the study indicate that social-emotional loneliness is a significant predictor of sociotelist behavior.
Teknolojik yenilikler bireylerin yaşamlarını kolaylaştırmanın yanı sıra bireyleri bir değişim sürecine dâhil etmiştir. Teknolojinin gelişimi ile sosyalleşmenin yeni adı olan cep telefonları gün geçtikçe daha fazla kullanılmaya başlanmıştır. Bu durum beraberinde aşırı telefon kullanımının ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Akıllı telefon, oyun, sosyal medya ve internet uygulamalarına karşı olan bağımlılığı anlatan bir kavram olan sosyotelizm gün geçtikçe artmaktadır. Bu kapsamda ele alındığında sosyotelizmin olumsuz birçok sonucu olduğu anlaşılmaktadır. Bu sonuçlardan biri kişilerin daha çok sosyal duygusal yalnızlık yaşaması olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu doğrultuda bu araştırmada bireylerin sosyal-duygusal yalnızlık düzeyleri ile sosyotelist davranışları arasındaki ilişkiyi belirlemek amaçlanmıştır. Araştırma, yordayıcı korelasyonel modelde tasarlanmıştır. Bu doğrultuda, sosyal- duygusal yalnızlığın, sosyotelist davranış düzeyi üzerinde yordayıcı etkisi incelenmiştir. Araştırma verilerinin toplanmasında Yetişkinler İçin Sosyal-Duygusal Yalnızlık Ölçeği ve Genel Sosyotelizm Ölçeği kullanılmıştır. 710 katılımcı ile yapılan çalışmada kişilerin demografik özelliklerinin sosyal-duygusal yalnızlık düzeyleri ve sosyotelist davranışları üzerindeki etkisi incelenmiştir. Araştırma bulguları sosyal-duygusal yalnızlığın sosyotelist olma durumunun anlamlı bir yordayıcısı olduğuna işaret etmektedir.