The objective of this research is to examine the intellectual framework of the “Conservative Revolution” (Konservative Revolution) movement, which emerged within the chaotic atmosphere of the Weimar Republic following World War I, and its paradoxical relationship with modernity. Following an exploration of the movement’s ideological origins, the scope of the study is delimited to the spheres of politics, culture, and technology through the works of its primary actors: Arthur Moeller van den Bruck, Oswald Spengler, and Ernst Jünger. The research analyzes how the movement instrumentalized modern dynamics such as technology, revolution, and cultural renewal to reconstruct a spiritual essence within new and modern forms. The primary conclusion reached is that the Conservative Revolution constructed a radical "Third Way" that rejected both the existing liberal-democratic status quo and the pre-war status quo ante. The movement broke away from classical conservatism, which perceived technology as a threat, and instead redefined these elements as foundational instruments for national sovereignty, spiritual awakening, and social mobility. Consequently, through Moeller van den Bruck’s corporate socialism, Spengler’s historical morphology, and Jünger’s metaphysical figure of the "Worker," the study determines that the Conservative Revolution represents a constitutive and integrated worldview aiming to transcend modernity from within.
Bu araştırmanın amacı, Birinci Dünya Savaşı sonrası Weimar Cumhuriyeti’nin kaotik atmosferinde filizlenen “Muhafazakâr Devrim” (Konservative Revolution) hareketinin entelektüel yapısını ve bu yapının moderniteyle kurduğu paradoksal ilişkiyi incelemektir. Çalışmanın kapsamı; hareketin ideolojik kökenlerini takiben, politika, kültür ve teknoloji alanlarını hareketin ana aktörleri olan Arthur Moeller van den Bruck, Oswald Spengler ve Ernst Jünger’in eserleri üzerinden sınırlandırılmaktadır. Araştırma, hareketin teknoloji, devrim ve kültürel yenilenme gibi modern dinamikleri, tinsel bir özü yeni ve modern formlar içerisinde yeniden inşa etmek amacıyla nasıl araçsallaştırdığını analiz etmektedir. Araştırmada ulaşılan temel sonuç; muhafazakâr devrimin hem mevcut liberal-demokratik statükoyu hem de savaş öncesi düzeni reddeden radikal bir “Üçüncü Yol” inşa ettiğidir. Hareket, teknolojiyi tehdit gören klasik muhafazakâr anlayıştan koparak; bu unsurları ulusal egemenliğin, manevi uyanışın ve toplumsal mobilitenin kurucu enstrümanları olarak yeniden tanımlamıştır. Sonuç olarak çalışma; Moeller van den Bruck’un korporatif sosyalizmi, Spengler’in çöküşü yeni bir başlangıç gören tarihsel morfolojisi ve Jünger’in metafizik “İşçi” figürü üzerinden, muhafazakâr devrimin moderniteyi kendi içerisinden aşmayı hedefleyen kurucu ve bütünleşik bir dünya görüşünü temsil ettiğini saptamaktadır.