Rav İsak Haleva’nın 14 Ocak 2025’teki ölümünün ardından, Türk Musevî cemaati tarafından hahamlar arasından Rav David Sevi vekâleten Hahambaşılık makamına getirildi. Ardından Rav Sevi, resmî olarak vilayet makamı tarafından tedviren bu göreve atandı.Göreve gelişinden itibaren hem cemaatin hem de kamuoyunun farklı kesimlerinin büyük teveccühünü kazanan Rav David Sevi, kısa sürede geniş bir güven ve destek elde ederek diğer hahamların ortak teklifiyle hahambaşı adayı olarak gösterildi. Beş asrı aşkın bir geleneğe sahip kurumda 28–29 Eylül 2025 tarihlerinde gerçekleştirilen seçim sonucunda Rav Sevi, Türk Musevî cemaatinin yeni hahambaşısı seçildi. Cumhuriyet döneminin dördüncüsü, Osmanlı’dan günümüze ise otuz dördüncüsü olan Rav Sevi, “isʿâd” adı verilen resmî törenle görevine başladı.Elinizdeki makalede, Yahudi cemaatlerinin tarihsel süreçteki yönetim biçimleri ile Türk Yahudi cemaatinin köklü kurumu olan Hahambaşılık ele alınacaktır. Diğer Müslüman yönetimlerden farklı olarak Osmanlı Devleti’ne özgü bir cemaat idaresi niteliği taşıyan Hahambaşılığın tarihsel işleyişi ve günümüzdeki uygulamaları incelenecektir. Ayrıca bir hahambaşılığa giden süreçte hahamların yetiştirilmesi, hahambaşı adaylık kriterleri, seçim süreci, seçim komisyonunun yapısı, oy kullanacak cemaat üyelerinde aranan şartlar ve yeni hahambaşının göreve resmen başlamasını ifade eden isʿâd töreni ele alınacaktır. Osmanlı’dan günümüze Türkiye’de görev yapmış hahambaşıların listesi de makalenin sonunda sunulacaktırHahambaşılık kurumu hakkında ülkemizde daha önce çeşitli çalışmalar yapılmış olmakla birlikte, bu makale günümüz Türkiye’sinde bir hahambaşı seçiminin fiilî işleyişini ele almaktadır. Türk Musevî cemaatinin yetkilileriyle yapılan görüşmeler ile ilgili mevzuat ve teamülün incelenmesine dayanarak, sürecin aşamaları, başlıca aktörleri, hukuki ve toplumsal dayanakları ile pratik uygulama boyutu betimleyici-analitik bir çerçevede sunulmaktadır. Bu yönüyle çalışma, literatürdeki tarihsel bilgileri güncel uygulama verileriyle tamamlayarak alana mütevazı fakat somut bir katkı sağlamayı amaçlamaktadır.
Following Rav İsak Haleva's passing on January 14, 2025, the Turkish Jewish community appointed Rav David Sevi as acting chief rabbi. The provincial authorities later officially confirmed him in this position. Since assuming his duties, Rav Sevi has garnered significant support within his community and among various segments of the public. Within a short period, he gained widespread trust, leading to his nomination as Chief Rabbi through a joint proposal by other rabbis. In accordance with the Chief Rabbinate's election procedure—an institution with a tradition spanning more than five centuries—Rav Sevi was formally elected Chief Rabbi of the Turkish Jewish community on September 28–29, 2025. As the fourth Chief Rabbi of the Republican era and the thirty-fourth since the Ottoman period, Rav Sevi officially assumed office in a ceremony known as the isad.This article examines historical modes of governance within Jewish communities, particularly the Chief Rabbinate, a long-standing Turkish Jewish community institution. The article explores the historical functioning and contemporary practices of the Chief Rabbinate. Unlike other Muslim administrations, the Chief Rabbinate constituted a distinctive model of communal governance unique to the Ottoman Empire. The study also addresses the process of becoming a Chief Rabbi, including the training of rabbis, the eligibility criteria for candidates, the election procedure, the composition of the election committee, the qualifications required of voters, and the isad ceremony that formally inaugurates the new Chief Rabbi. Additionally, a list of chief rabbis who have served in Turkey from the Ottoman period to the present will be provided.Although the institution of the Chief Rabbinate has been examined in previous studies, this article analyses the contemporary process of electing a Chief Rabbi in present-day Turkiye. Drawing on semi-structured interviews with Turkish Jewish community officials and a review of relevant legislation and customary practice, the article reconstructs the stages of the process, identifies the key players and evaluates the legal and sociological basis and practical implementation alongside a descriptive–analytical framework. Through this approach, the study aims to contribute to the historical literature by providing evidence from contemporary practice.