Bu çalışma, Türkiye’deki gençlerin yaşlılara yönelik tutumlarını kültürel ve ailevi değerler bağlamında incelemektedir. Araştırma, Kağıtçıbaşı’nın aile değişim modeli etrafında özerk, ilişkisel ve özerk–ilişkisel benlik boyutlarının gençlerin yaşlanma algılarını ve yaş ayrımcılığına yönelik tutumlarını nasıl etkilediğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Aileyi yaşlılara karşı tutumların oluştuğu, müzakere edildiği ve dönüştürüldüğü temel kültürel bir alan olarak ön plana çıkaran bu çalışma, literatürde yeterince incelenmemiş aile temelli benlik yapılarının olumlu ve olumsuz anlamda yaşlı ayrımcılığı üzerindeki etkisini ele alarak literatüre katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Nicel araştırma yönteminin tercih edildiği çalışmada kolayda örnekleme tekniğiyle Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi’nde örgün eğitim gören, 18-25 yaş arası 232 genç bireye ulaşılmıştır ve çevrimiçi anket yoluyla veriler toplanmıştır. Araştırmanın sonuçlarına göre katılımcıların yaşlı bireylere yönelik tutumlarında cinsiyete göre anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Benzer şekilde, anneanne, babaanne ve dedelerle iletişim sıklığı ya da yaşlılara bakım verme durumu ile yaş ayrımcılığı ölçekleri arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır. Bununla birlikte, yaşlı bireylerle kurulan iletişim sıklığı ile yaşlının yaşamının sınırlandırılması ve yaşlıya yönelik pozitif ayrımcılık alt boyutları arasında anlamlı bir ilişki görülmüştür. Aile benliklerindeki yüksek özerklik, hafif düzeyde daha olumsuz ayrımcı tutumlarla ilişkilendirilirken; ilişkisel benlik yapısı, daha fazla destekleyici davranış ve daha düşük düzeyde olumsuz yaşlı ayrımcılığıyla ilişkili bulunmuştur. Buna karşılık ailede özerk-ilişkisel benlik yapısının ise, yaşlı bireylere yönelik daha fazla destek ve daha düşük yaşlı ayrımcılığı ile bağlantılı olduğu görülmüştür. Bu çalışma, bireyselci ve ilişkisel özellikleri bir araya getiren toplumların yaşlılara karşı daha olumlu tutumlar sergilediğini ortaya koyarak, yaş ayrımcılığı konusunda sıklıkla ele alınan katı bireyselci-kolektivist ikileminin sınırlarını ortaya çıkarmaktadır.
This study examines young people's attitudes towards older adults in Turkey within the context of cultural and family values. The research aims to reveal how Kağıtçıbaşı's family exchange model, cantered on autonomous, relational, and autonomous-relational self-dimensions, influences young people's perceptions of ageing and their attitudes towards ageism. This study, which highlights the family as the fundamental cultural arena where attitudes towards older people are formed, negotiated and transformed, fills an important gap by examining the impact of family-based self-structures, which have not been sufficiently explored in the literature, on ageism. In this study, 232 young individuals aged 18-25 studying at Hatay Mustafa Kemal University were reached using convenience sampling, one of the probability sampling techniques used in quantitative research. No significant differences were found in participants’ attitudes toward older adults based on gender, nor between the frequency of communication with grandparents or providing care and the age discrimination scales. However, a significant relationship emerged between the frequency of contact with older adults and the subscales of restricting the elderly's life and positive discrimination. Higher family autonomy was associated with slightly more negative discriminatory attitudes, whereas a relational self within the family was linked to increased supportive behaviours and reduced negative ageist attitudes. Autonomous–relational self was related to greater support and lower ageism toward older adults. Overall, this study reveals that societies combining individualistic and relational characteristics exhibit more positive attitudes towards older people, thereby highlighting the limitations of the rigid individualistic-collectivist dichotomy often discussed in relation to ageism.