Giriş/Amaç: Bu çalışma, yüksek fruktoz diyetinin sıçan tibiasında titanyum implantların osseointegrasyonu üzerindeki biyomekanik etkilerini araştırdı. Gereç ve Yöntem: Yirmi dört dişi Sprague-Dawley sıçan, kontrol grubu (n=12) ve 12 hafta boyunca içme suyunda %20 fruktoz alan yüksek fruktoz grubu (n=12) olarak ikiye ayrıldı. Tüm sıçanların tibial metafizine titanyum implantlar yerleştirildi. Deney sonunda, implant stabilitesini değerlendirmek için biyomekanik tork testi yapıldı. Bulgular: Sonuçlar, kontrol grubu (30,76 ± 9,54 N/cm) ile yüksek fruktoz grubu (33,46 ± 9,40 N/cm) arasında anlamlı bir fark olmadığını gösterdi (p>0,05). Bulgular, 12 haftalık yüksek fruktoz diyetinin osseointegrasyonun biyomekanik dayanımını olumsuz etkilemediğini düşündürmektedir. Sonuç: Önceki çalışmalar fruktozun kemik metabolizması ve mikro mimarisi üzerindeki etkilerini bildirse de, bu çalışmada implant stabilitesinde bozulma gözlenmedi. Bunun nedeni, 12 haftalık sürede adaptasyon mekanizmaları veya yüksek yağ içermeyen diyet gibi metodolojik farklılıklar olabilir. Çalışma, fruktozun kemik metabolizması ve implant başarısı üzerindeki etkilerini tam olarak anlamak için histolojik ve moleküler analizlerin birleştirildiği ileri araştırmaların gerekliliğini vurgulamaktadır.yüksek fruktoz diyeti, osseointegrasyon, titanyum implantlar, biyomekanik analiz
Aims: This study investigated the biomechanical effects of a high-fructose diet on the osseointegration of titanium implants in a rat tibia model. Methods: Twenty-four female Sprague-Dawley rats were divided into two groups: a control group (n=12) and a high-fructose group (n=12), which received 20% fructose in drinking water for 12 weeks. Titanium implants were surgically placed in the tibial metaphysis of all rats. After the experimental period, biomechanical torque testing was performed to evaluate implant stability. Results showed no significant difference in torque values between the control group (30.76±9.54 N/cm) and the high-fructose group (33.46±9.40 N/cm) (p>0.05). Results: These findings suggest that a 12-week high-fructose diet did not adversely affect the biomechanical strength of osseointegration. While previous studies reported metabolic and microarchitectural bone changes due to fructose, this study’s biomechanical approach revealed no impairment in implant stability. Potential explanations include adaptation mechanisms over the 12-week period or methodological differences, such as the absence of combined high-fat and high fructose dietary stress. Conclusion: The study highlights the need for further research combining histological and molecular analyses to fully understand fructose’s impact on bone metabolism and implant success.