Amaç: Bu çalışmanın amacı, Michel Foucault’nun delilik söylemi ile Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’nin tasavvuf düşüncesinde aşk merkezli delilik anlayışını karşılaştırarak, aklın sınırlarının iki farklı düşünsel ve ontolojik rejimde nasıl kurulduğunu ortaya koymaktır. Bu bağlamda deliliğin, birinde dışlama ve sessizleştirme; diğerinde ise hakikate yöneliş ve dönüşüm olarak nasıl anlamlandırıldığı incelenmektedir.Yöntem: Çalışma, karşılaştırmalı felsefe ve hermenötik çözümleme yöntemine dayanmaktadır. Foucault’nun delilik, disipliner iktidar ve hakikat rejimleri üzerine analizleri ile Mevlânâ’nın akıl-aşk gerilimi etrafında şekillenen tasavvufi sembolizmi metinlerarası bir okumayla ele alınmıştır.Bulgular: Analiz sonucunda, modern rasyonalitenin deliliği patolojik bir sapma ve yönetilmesi gereken bir anormallik olarak konumlandırdığı; buna karşılık Mevlânâ’nın deliliği benliğin çözülmesi yoluyla ilahi hakikate açılan bilinçli ve seçilmiş bir deneyim olarak yorumladığı ortaya konmuştur. Bu farkın, öznenin kuruluş biçimini köklü biçimde belirlediği görülmüştür.Sonuç: Çalışma, delilik ile velilik arasındaki sınırın, hakikatin nerede ve nasıl üretildiğine dair temel bir felsefi mesele olduğunu göstermektedir. Foucault’da delilik, disipliner iktidar aracılığıyla susturulurken; Mevlânâ’da delilik, aşk yoluyla hakikate yakınlaşmanın asli imkânı hâline gelmektedir.Özgünlük: Bu makale, Foucault’nun delilik çözümlemeleri ile Mevlânâ’nın tasavvufi düşüncesini doğrudan karşılaştırarak, deliliği yalnızca tarihsel ya da mistik bir tema olarak değil, farklı hakikat rejimlerini açığa çıkaran kurucu bir deneyim olarak ele alması bakımından özgün bir katkı sunmaktadır.
Aim: The aim of this study is to comparatively examine Michel Foucault’s discourse on madness and Jalāl ad-Dīn Rūmī’s love-centered understanding of madness in Sufi thought, in order to reveal how the limits of reason are constituted within two distinct ontological and epistemological regimes. In this context, the study investigates how madness is conceptualized as a practice of exclusion and silencing in one tradition, and as a mode of existential transformation in the other.Method: The study employs a comparative philosophical approach combined with hermeneutic analysis. Foucault’s analyses of madness, disciplinary power, and regimes of truth are read alongside Rūmī’s Sufi symbolism structured around the tension between reason and love, through a close and intertextual reading of their key texts.Results: The analysis demonstrates that modern rationality positions madness as a pathological deviation to be classified, managed, and controlled, whereas Rūmī interprets madness as a conscious renunciation of the ego and a chosen path toward divine proximity. This divergence reveals two radically different modes of subject formation shaped by reason-centered order on the one hand and love-centered dissolution on the other. Conclusion: The study argues that the boundary between madness and sainthood constitutes a fundamental philosophical problem concerning where and how truth is produced. While madness is silenced through disciplinary power in Foucault’s framework, it emerges in Rūmī as an essential experiential condition for approaching truth through love.Originality: This article offers an original contribution by placing Foucault’s critical history of madness in direct dialogue with Rūmī’s Sufi metaphysics, conceptualizing madness not merely as a historical or mystical theme, but as a constitutive experience that exposes contrasting regimes of truth and subjectivity.