Modern anlamda planlama 1917 Sovyetler Birliği deneyiminden sonra 1945’li yıllardan sonra Batılı ülkelerde de uygulanan yönetsel bir araç olmuştur. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren Türkiye’de de planlama çalışmaları başlamış ve Batı’dan farklı olarak Türkiye’de planlama sadece ekonomik faktörlerle değil sosyal yönleriyle ele alınmıştır. 1960 yılında kurulan Devlet Planlama Teşkilatı ile planlama kurumsal planlı kalkınma bu bağlamda yapılan beş yıllık kalkınma planları merkezi düzeyde hazırlanarak kamu kurumları için bağlayıcı özel sektör için yol gösterici olmuştur. 1980’den sonra devletin değişen yapısı planlama anlayışını da değiştirmiş ve planlar kurumsal düzeyde ele alınmıştır. Bununla birlikte beş yıllık planlar yapılmaya devam edilirken buna koşut olarak alt ölçekli planlar da oluşturulmuştur. Planlama hiyerarşisi içinde kurumsal düzeye kadar inen planların en önemli özelliği bütçe ile olan ilişkileri olmuştur. Yeni liberal devletin gereği olarak kamu kurumlarının planlarını bütçe ile birlikte ele alıp ona göre harcamalar oluşturulmasını öngörmüştür. Nitekim kurumsal düzeyde hazırlanan stratejik plan, kurumsal performansa birlikte ele alınmış bu bakımdan stratejik plan, performans programı ve faaliyetlerin tamamının bütçe ile ilişkilendirilmiş olması gerekmektedir.
In the modern sense of the term, planning started with the experience of the Soviet Union in 1917 and became an administrative tool applied in Western countries after 1945. As for Turkey, planning activities have existed since the early years of the Republic and unlike the practice in the West, have been approached not only from an economic perspective but also from a social perspective. With the State Planning Organization established in 1960, planning, institutional planned development, and five-year development plans made in this context were prepared at the central level and became binding for public institutions and a guideline for the private sector. The changing structure of the state after 1980 caused also a change in the way planning was approached and plans were started to be handled at an institutional level. Moreover, while the five-year plans were continued, sub-scale plans were also prepared in parallel with this. The most important feature of the plans that descended to the institutional level within the planning hierarchy has been their relationship with the budget. As a requirement of the new liberal state, it was envisaged that public institutions should consider their plans together with the budget and create expenditures accordingly. he strategic plan prepared at the institutional level has been handled together with the institutional performance, and in this respect, it has become necessary that both the strategic plan, performance program, and all the related activities should be associated with the budget.