Dijital iletişimde görsel bir dil olarak emojiler, sosyal medya platformlarında kullanıcıların duygularını, niyetlerini ve kimliklerini ifade etmelerinde önemli bir rol oynar. Bu çalışma, Türkiye’de sosyal medya platformlarında en sık kullanılan emojilerin semiyotik analizini yaparak, bu sembollerin iletişimdeki işlevlerini, kültürel kodlarını, toplumsal mitlerle ilişkilerini ve yazı sistemleriyle bağlantılarını incelemeyi amaçlamaktadır. Twitter (X) ve Instagram’dan toplanan 1500 paylaşımın içerik analizi ve 400 paylaşımın derinlemesine semiyotik analizi yoluyla, emojilerin ikonik, indeksikal ve sembolik işlevleri, denotatif ve konotatif anlamları, araçsal ve göndergesel rolleri değerlendirilmiştir. Ayrıca, emojilerin tarihsel yazı sistemleriyle (piktogram, logogram, seslemsel yazı) ilişkisi ve kapsayıcılık (örneğin engelli bireylerin temsili) ile erişilebilirlik gibi sosyal boyutları ele alınmıştır. Bulgular, emojilerin yalnızca duygusal ifadeyi desteklemekle kalmayıp, kimlik inşası, topluluk dayanışması ve kültürel anlatılarla ilişki kurduğunu; aynı zamanda dijital yazışmalarda alfabetik sistemleri melezleştirerek tarihsel bir dönüş eğilimi gösterdiğini ortaya koymaktadır. Türkiye’deki kullanıcıların emoji kullanımı, yerel kültürel kodlar ve toplumsal mitlerle şekillenerek bağlama özgü anlamlar üretir ve dijital iletişimde yeni bir görsel dilin oluşumuna katkı sağlar. Bu çalışmada, emojilerin yalnızca görsel bir dil değil, aynı zamanda kültürel ve toplumsal anlatıları yansıtan birer gösterge sistemi olduğu anlaşılmıştır.
Emojis, as a visual language in digital communication, play a significant role in enabling social media users to express emotions, intentions, and identities. This study conducts a semiotic analysis of the most frequently used emojis on social media platforms in Türkiye, aiming to explore their communicative functions, cultural codes, societal myths, and connections with writing systems. Through content analysis of 1500 posts and in-depth semiotic analysis of 400 posts collected from Twitter (X) and Instagram, the iconic, indexical, and symbolic functions, denotative and connotative meanings, and instrumental and referential roles of emojis were evaluated within the theoretical frameworks of Peirce, Barthes, and Siever. Furthermore, the study examines emojis’ relationships with historical writing systems (pictograms, logograms, phonograms) and their social dimensions, such as inclusivity (e.g., representation of individuals with disabilities) and accessibility. Findings reveal that emojis not only support emotional expression but also engage in identity construction, community solidarity, and cultural narratives, while hybridizing alphabetic systems in digital communication, indicating a historical shift. Emoji usage among Turkish users is shaped by local cultural codes and societal myths, generating context-specific meanings and contributing to the emergence of a new visual language in digital communication. This study demonstrates that emojis function not only as a visual language but also as a semiotic system reflecting cultural and societal narratives.