Türk finans tarihi açısından Tanzimat’ın önceki dönemlerden en belirgin farkı kâğıt para ve temsili kâğıtlara dayalı borçlanma tahvillerinin ortaya çıktığı bir dönem olmasıdır. 1840 yılında faizli kaimelerin ihdasıyla başlayan bu süreç bir taraftan 1851 yılında gerçek anlamda kâğıt para hüviyetindeki faizsiz kaimeye evrilirken diğer taraftan Kırım Savaşı’yla birlikte farklı ad, vade ve faiz oranlarıyla muhtelif iç borçlanma tahvillerinin gelişmesine zemin hazırlamıştır. Finans sistemindeki bu yeni araçlar piyasaya çıktıkları ilk günlerden itibaren suistimale uğrayarak spekülatif faaliyetlere ve kalpazanlık vakalarına konu olmuşlardır. Bu çalışma,1862 yılında Maliye Nezareti’ne bağlı Esham Muhasebesi’nde ortaya çıkarılan büyük bir yolsuzluk vakasına odaklanmaktadır. Azameti hem tutar yönünden hem de suça karışan kişilerin bulundukları konumlardan menkul olan olaya Maliye nazırı başta olmak üzere nezaretin orta kademe yöneticileriyle veznedar ve odacıların isimleri karışmıştır. Makale, vakanın yalnızca bir analizini yapmakla kalmamakta, ayrıca nezaretin iç işleyişine dair eksiklikleri göz önüne sererek yaşanan yolsuzluğun kökeninde maaş sistemindeki düzensizliğin de olduğunu ortaya koymaktadır. Tanzimat döneminde değişen hukuki altyapı ve bu tür suçlara yönelik çıkarılan kanunların, sorgulama ve mahkeme safhalarına da bir numune ile ışık tutmaya çabalamaktadır.
From the perspective of Turkish financial history, the Tanzimat era represents a paradigm shift characterized by the transition from traditional fiscal methods to a system based on paper currency and representative securities. This evolution commenced in 1840 with the issuance of interest-bearing kaime, which by 1851 transformed into non-interest-bearing paper money. Simultaneously, the fiscal pressures of the Crimean War necessitated the diversification of domestic borrowing instruments with varying maturities and interest rates. However, these nascent financial mechanisms were immediately susceptible to speculation, counterfeiting, and systemic abuse. This study examines a landmark corruption case uncovered in 1862 within the Office of Bonds a critical department under the Ministry of Finance. The scale of the scandal—measured by both the financial magnitude and the high-ranking status of the individuals involved—implicated a broad spectrum of officials, ranging from the Minister of Finance to mid-level bureaucrats and treasury clerks. The analysis reveals that the underlying causes of this malfeasance were rooted in institutional deficiencies and irregularities within the civil service salary system. Furthermore, the article explores the shifting legal landscape of the period, detailing the legislation enacted to address financial crimes and providing a case-based illustration of the contemporary interrogation and judicial processes.