Buçalışmada; Osmanlı’nın son dönemlerinden, 1900 yılların başından itibaren, 21.yüzyılın ilk yıllarına kadarki yaklaşık yüz yıllık tarihsel süreçteKaradeniz’deki ticari balıkçılık, devletin sosyo-politik ve sosyo-ekonomikdeğişimlerine bağlı olarak incelenmiştir. Sistematik olarak balıkçılığın gelişimiile uygulanan devlet politikaları arasında bir paralellik tespit edilmiştir. Budönemler sırasıyla; (i) tek partili, devletçi ekonomik politikalarınuygulandığı 1950 öncesi dönem, (ii) çok partili, planlı ve yarı liberalekonominin uygulandığı 1950 ile 1980 arasındaki dönem ve (iii) pazarekonomisine geçiş dönemi ile balıkçılığın büyüme ve gelişme dönemini oluşturan1980 ile 21. yüzyılın ilk yıllarıdır. Dönem başında; bölgede herhangi birbalıkçılık sektörünün varlığından söz edilemez. Düşük balık fiyatları, küçüktekneler, geleneksel ve ilkel yöntemlerle yapılan avcılık çalışanlara uygun birgelir ve güvence sağlamıyordu. Balıkçılık geleneksel usullere göre yapılmaktave yunus, morina ve hamsi avcılığı gibi yerel avcılık faaliyetleri önplandadır. Ancak 1980’li yılların başından itibaren başlayarak 2000’li yıllarınyaklaşık ilk çeyreğine kadar geçen yaklaşık 30 yıl boyunca Karadeniz’de artanav çabasına karşın karaya çıkarılan av miktarında paralel bir artışsağlanmamıştır. Özellikle bu azalma daha çok demersal stoklarda gözlenmiştir.1980’li yılların sonundan itibaren demersal stoklarda başlayan azalmalar,2010’lu yılların sonunda maksimum düzeye ulaşmıştır. Kalkan stoklarının durumubu çöküşte en önemli göstergedir. Aynı şekilde Karadeniz balıkçı filosununsayısal ve teknolojik olarak gelişmesinin av verimi açısından rantabl olmadığı,aksine bu süreçte birim çabadaki avın düştüğü gözlenmiştir. Bugün itibari ilesadece hamsi avcılığına dayalı bir balıkçılık sektörünün sürdürülebilirliğininbüyük ölçüde risk altında olduğunu söylemek mümkündür.