Atışma;hayatın gerçeğini ifade eden bir sözlü nazım türüdür. Karşı karşıya gelen ikiâşık birbirlerine karşı üstünlük elde etmek ve rakibi sözle alt etmenin yollarınıararlar. Öncelikle karşılıklı olarak birbirlerini selamlarlar. Daha sonradinleyicilerin hal ve hatırını sorarak onları onurlandırlar. Selamlaşma faslıbittikten sonra asıl icraya başlarlar. Karşı taraftaki kim olursa olsun,düşünce ve sözleriyle onları tuzağa düşürmeye çalışırlar. Rakip aytıskerin sözve düşüncelerini boşa çıkarıp kendi söz ve düşüncelerini üste çıkararak birbirlerinialt etmeye çalışırlar. Sözlerde güzellik, hikemilik, felsefilik, etkililik,nükte ile ortaya çıkartılır. Kim bunları güncelleştirerek sözlerinin içinekatar ise o kazanmış olur. Atışılan konu ne kadar acı gerçekler olsa da bunuhalkın önünde söylemek zorundadır. Birbirlerine karşı hakarete varan sözlerisarfederken de bunu tatlı bir muziplik içinde gerçekleştirirler. Atışmanın gereklerinibilen halk, aytısçıların birbirleriyle mücadelesini anlayışla karşılar.Aytısçılardan herhangi birisi rakibine karşı söyleyecek söz bulamadığındayenilmiş olur. Atışmada bir kaç tane âşık bulunabilir ama atışmalargenellikle çifterli gruplar halinde yapılır. Bu durum Türkiye, Azerbaycan, Gürcistan, İrancoğrafyası ile benzerdir.Butürden sözlü halk şiiri, atasözleri gibi, 19. yüzyılda, Kazak müziğinin, din vetörensel zincirlerden kurtarıldığı ve bağımsız bir halk sanatı olarak gelişmeyebaşladığı bir dönemde ortaya çıktı. Bu dönem, halkın temel müzikalgeleneklerini - enstrümantal, şarkı ve akın - zenginleştiren ulusun gerçektenruhani bir rönesansı haline geldi.