This article examines R.F. Kuang's novel Babel: Or the Necessity of Violence for its use of Lawrence Venuti's translation strategies on translator in/visibility, domestication, and foreignization. It claims that Babel is not simply a novel where translators are protagonist but a significant fictionalization and radicalization of Venuti's analysis of Anglo-American translation practices. The article shows how the novel makes "ethnocentric violence" as a concept into actual and magical energy in the hands of silver-workers (translators) used to stage colonial expansion for the British Empire. It examines how the translators are methodically made "invisible" and exploited as objects of a domesticating machinery. Their revolutionary turn is taken, then, to represent a radicalization of Venuti’s “foreignization,” from resistance as textual strategy to violent political insurgency in the pursuit of visibility. The article argues that the literary metaphor established through passive translators, which is then overturned by translators themselves, repositioning them as central and revolutionary actors in Babel, makes the inherently political and violent nature of translation undeniable. It thus concludes that Babel achieves a cultural intervention that is consistent with the fundamental aims Venuti’s theory.
Bu makale, R.F. Kuang’ın Babel: Or the Necessity of Violence adlı romanını, Lawrence Venuti’nin çevirmenin görünürlüğü, yerlileştirme ve yabancılaştırma çeviri stratejileri açısından incelemektedir. Makalenin ana iddiası Babel’in yalnızca çevirmenleri ana kahraman olduğu bir roman olmaktan ziyade, Venuti’nin Anglo-Amerikan çeviri pratiklerine yönelik yaptığı analizin güçlü bir kurgu haline getirilmesi ve radikelleştirilmesinin örneği olduğudur. Makale, romanın “etnomerkezi şiddet” kavramını, Britanya İmparatorluğu’nun sömürgeci ilerlemesini sahnelemek için kullanılan gümüş işçilerinin, yani çevirmenlerin, elinde gerçek ve büyülü bir enerjiye dönüştüğünü göstermektedir. Çevirmenlerin nasıl yöntemsel olarak “görünmez” kılındığı ve yerlileştirici bir sistemin nesneleri olarak nasıl sömürüldükleri açıklanmaktadır. Nihayetinde, çevirmenlerin devrim niteliğindeki yıkım hareketi metinsel bir direniş stratejisinden, görünürlük elde etmeyi amaçlayan şiddetli, politik bir isyana doğru bir geçiş olarak incelenir. Makale, pasif çevirmenler üzerinden kurulan edebi metaforun, yine çevirmenler tarafından altüst edilerek onların merkezi ve devrimci bir aktör olarak yeniden konumlandırıldığı Babel’in, çevirinin doğası gereği politik ve şiddet içeren yapısını inkâr edilemez hale getirdiğini savunur. Böylece, Venuti’nin çalışmasının temel amaçlarıyla uyumlu bir kültürel müdahale gerçekleştirdiği sonucuna varır.