Kadınbedenini, öngörülemeyen, sınırlarından taşan bir sıvılar ve akışkanlar alanıolarak tanımlayan pozitivist düşünce, tam karşısında konumlandığını iddiaettiği mitik sistemin inanışlarını yeniden üretir ve pekiştirir. Bu inanışlararasında, dişil tekinsiz güçlerin su, akışkanlık, nem, karanlık, kayganlık ileilişkili olanları, geleneksel ve modern sanat yapıtlarına estetize edilerekyansıtılmış, sanatta temsilin dönüştürücü gücünden kaynaklanan birehlileştirmeye tabi tutulmuşlardır. Bu tekinsiz güçlerden biri olan ve Slavmitolojisinde denizkızlarına karşılık gelen rusalkalar, zamansız ölen kadınların,suda yaşayan ruhları sıfatıyla, hem birer korku nesnesi, hem de dişil doğalarıgereği, bereket sembolü olarak kabul edilirler. İnanışa göre rusalkalar, erkekkurbanlarını suya çekip boğarak öldürürler; ancak karaya çıktıkları Rusalka Haftası’nda,toprağa nem ve verimlilik getirirler. Bu çalışma, halk inanışlarında kadınbedeninin periferiye itilmesini, Fransız düşünür Julia Kristeva’nın abject(iğrenç) kavramsallaştırması aracılığıyla, rusalka örneğinde çözümlemeyiamaçlar. Çalışmada, kavramın Butlercı bir yorumundan da yararlanılmış,abject/iğrenç olma durumunun, bedenselliği aşarak, giderek toplumun ötekisiolma halini imlediği bir okumadan yola çıkılmış ve ilgili edebi/sanatsaltemsiller, bu eksende değerlendirilmiştir.
Positivist thought thatdefines female body as an unpredictable,overflowing the boundaries area of liquids and fluids, reproduces andconsolidates the beliefs of the mythical system that is claimed to be locatedon the opposite side. Among these beliefs, the ones associated with the water,fluidity, humidity, darkness, lubricity of the feminine uncanny powers arereflected on the traditional and modern art works aesthetically, they weresubjected to a taming by the transformative power of representation in art. Oneof these uncanny powers, rusalkas correspond to mermaids in Slavic mythology.They are the spirits of the untimely dead women, objectsof fear but at the same time considered as symbols of fertility by virtue of theirfeminine nature. According to the belief, rusalkas kill male victims bydrowning them to water; however, during the Rusalka Week, when they landed,they bring moisture and efficiency to the soil. Thisstudy aims to analyze the pushing of the female body tothe periphery through post-structuralist theorist Julia Kristeva’s abjectconceptualization. In the study, a Butlerian interpretation of the concept hasbeen used in which being abject, overcoming its corporal definitions, graduallymeans being the other of society and related literary / artisticrepresentations have been evaluated in this axis.