XIII. asrın ortaları ile XIV. Asrın başlarındayaşadığı tahmin edilen, ilk Türkçe Dîvân’ıtertip edip Risâletü’n-nushiyyeadında bir de Türkçe mesnevi kaleme alan Yûnus Emre’nin, hem Türk tasavvufundahem de Türk edebiyatında müstesna bir yeri vardır. O, Türkün yaşadığı hemen hercoğrafya ve mekânda en çok sevilen, beğenilen, takdir edilen, okunan, okutulanve şiirleri hafızalarda yer edinen şairlerin başında gelmektedir. Hatta kaleme aldığışiirleriyle, XIV. asırdan itibaren Abdâlan-ı Rûm vasıtasıyla Osmanlıfetihlerine paralel olarak bütün Türk-İslam coğrafyasına tesir etmiştir.Dinî-ahlâkî-tasavvufî birçok terimi Türkçe manzum olarak terennüm etmiş, budilden başka dil bilmeyen büyük Türk kitlelerine anlatıp sevdirmiş ve Haçlılarile Moğolların altüst ettiği Anadolu topraklarına yeni bir nefes verip umutışığı yakmıştır.Kitap, Yûnus Emre’nin yeni bilgi ve belgeler ışığındaaraştırmacılar tarafından yeniden ele alınıp şairin eserleri, dili ve üslubu,etkileri, muhiti, yaşadığı çağ ve bölgeye dair bilgileri ihtiva etmesi bakımdanönemlidir.