Cumhuriyet döneminin önde gelen tiyatroyazarlarından Haldun Taner, gerçekçi ve devingen olay örgüleri etrafındakurguladığı hikâyeleriyle Türk hikâyeciliğinin önemli kazanımlar elde etmesindede öncü rol üstlenmiş isimlerdendir. Yer yer toplumsal olana açılım sergileyenhikâyelerinde Taner; genel olarak, insanlığı bütün çürümüşlüğüyle veyozlaşmışlığıyla ele alarak eleştirel bir yaklaşıma kapı aralar. Bu husustazaman zaman kurguya mizahî bir ton katmaktan da çekinmez. Ancak, feministeleştirinin ışığında yaklaşıldığında net olarak görülebilir ki; Taner'inhikâyelerinde kadın imgesi, eleştirel ve mizahi bakışın en fazla yoğunlaştığıalanı imler. Söz konusu hikâyelerde kadın, “iki kere kötü”dür: Hem bir insanhem de bir kadın olarak. Taner; kadınların bu konumunu, bazen kadın karakterlerbazen de anlatıcının açık mesajları üzerinden verir. Kadın karakterler;Gilbert-Gubar'ın canavar (monster) adı altındakavramsallaştırdığı kadın tipine uygun bir şekilde resmedilir. Anlatıcının açıkmesajlarının da aynı doğrultuda, "canavarca" resmedildiği barizdir.Gerçi Taner'in hikâyelerinde kısmen “olumlu”, “makul” kadın tipleri degörülebilir. Ancak bunlarda yine de birtakım “kötü” niteliklere rast gelinir.Üstelik bu tür kadın karakterler, erkeğe “faydalı olduğu” ölçüde “olumlu” ve“makul”dür. Gerçekçi estetiğe zıt bir şekilde resmedilen kadın imgesiyleTaner'in hikâyeleri, tüm bunları göz önünde bulundurduğumuzda, ataerkil düzeninestetik bir yeniden-oluşturumu şeklinde konumlanır.