Bir sonu betimleyen apokalips ve biryeni-olma sürecini işaret eden modernizm kavramları, bir yandan yirminciyüzyılın yıkıcı ve aynı zamanda yeniden inşa edici düzenini tanımlamada, diğeryandan bu yıkım-yeniden inşa döngüsü üzerine hipotezler sunan bilim-kurgueserlerinin ortaya çıktığı üretken ortamı nitelemeye ve anlamaya elverişliterimler olarak karşımıza çıkmaktadır. İleriye gidişin, yeni-olmanın tarifedilmesinde kullanılan bir terim olan modernizm ve ilerleyişin sona ermesidurumuna işaret eden apokalips, teknolojik çağın belirgin bir karakteri hâlinegelen söz konusu paradoksal durumu isabetli ve kapsayıcı biçimde betimleyen ikisözcük olarak durmaktadır. Nitekim dinamik bir süreci ve devamlılık hâlini tanımlayanmodernizm ve bir durağanlaşma ve devam etmeme durumunu tarif eden apokalipskavramları, teknolojik ilerlemeler ile paralel olarak daha hissedilir ve dahaküresel bir hâle bürünen savaşlar ve kimyasal felaketler gibi büyük ölçekteyıkımlara sebep olan olaylar ile beraber, mekânın sonuna da işaret etmektedirler.Bu makalede “apokaliptik modernizm” kavramı, yirminci yüzyıl düşünsel eserleriüzerinden geliştirilecek kavramsal yaklaşım ve bunu örneklendirme adına, bilim-kurgueserlerinin, karşılaştırmalı edebiyat yaklaşımıyla, tematik olarak değerlendirilmesindenhareketle bir tanıma kavuşturulacak ve böylece mekânın sonu tabiri ile hem sonaeren hem de yeniden başlayan bir mekânsal koşulu tarif eden bir kavram olarak incelenecektir.Böylece, yirminci yüzyıl modernizminin aslında apokaliptik bir nitelikgösterdiği, bu makalenin oluşması adına seçilen bu iki kavramın birbirleriylekol kola bir gelişme izlediği vurgulanacaktır.