This study explores how female public employees who served during the February 6 earthquakes experienced the phenomenon of psychological resilience, and aims to identify the attributes that constitute this resilience. The sub-questions supporting this main inquiry are as follows: How do these employees describe the advantages and disadvantages of being female disaster workers? How do they evaluate their exposure to gender-based discrimination? Data were collected through in-depth interviews with 23 women from various professions—such as search and rescue technician, nurse, administrator, teacher, preacher, and psychological counselor—who worked in the field during the February 6 earthquakes. Participants ranged in age from 20 to 48 (mean = 38.91, SD = 9.4). Demographic data were gathered using a Personal Information Form. This qualitative study employed content analysis to identify and examine key components in the interview records, including recurring themes, patterns, and frequently used words. The data were analyzed using the Maxqda 2024 qualitative analysis software. As a result, 2 Main Themes, 6 Sub-Themes, and 40 Codes were generated, and the findings were presented accordingly. The study reveals that female disaster relief workers who served during the February 6 Kahramanmaraş earthquakes experienced both physical and psychological hardships due to unmet basic needs such as shelter, nutrition, privacy, and especially access to toilets. It also highlights the lack of adequate support mechanisms within organizational structures, women’s underrepresentation in decision-making processes compared to men, and their occasional exposure to prejudice rooted in gender roles. Moreover, the study indicates that these women demonstrated high levels of psychological resilience, supported not only by their personal traits but also by institutional and environmental factors, as well as solidarity among fellow women.
Bu çalışmada 6 Şubat depreminde görev alan kadın kamu çalışanlarının “psikolojik dayanıklılık” fenomenini nasıl deneyimlediği ve psikolojik dayanıklılıklarını oluşturan özelliklerin neler olduğu temel sorularının cevapları aranmaktadır. Bu temel soruların eşlikçisi olan alt problem soruları ise şunlardır: Çalışanlar kadın afet çalışanı olmanın avantajlı ve dezavantajlı olduğu yönleri nasıl tanımlamaktadırlar? Toplumsal cinsiyete dayalı ayrımcılığa maruziyeti nasıl değerlendirmektedirler? Veriler 6 Şubat depremlerinde sahada görev almış çeşitli meslek gruplarından (arama kurtarma teknisyeni, hemşire, yönetici, öğretmen, vaize, psikolojik danışman) müteşekkil yaşları 20 ile 48 arasında değişen (ortalama 38,91, standart sapması 9.4) 23 kadınla derinlemesine mülakat yöntemiyle toplanmıştır. Demografik veriler ise Kişisel Bilgi Formu doldurtularak elde edilmiştir. Nitel yöntemle yapılan bu araştırmada görüşme kayıtlarındaki temalar, örüntüler, sık geçen kelimeler gibi içeriğin önemli olduğu düşünülen parçalarını belirlemek ve analiz etmek için kullanılan “içerik analizi” yöntemi kullanılmıştır. Mülakat verileri Maxqda 2024 nitel veri analiz programı ile analiz edilmiş olup analiz sonucu 2 Ana Tema, 6 Tema ve 40 Kod oluşturulmuş ve bulgular bu tema ve kodlar üzerinden sunulmuştur. Çalışmamız, 6 Şubat Kahramanmaraş depremlerinde afet yardım çalışanı olarak görev yapan kadınların barınma, beslenme, mahremiyet ve özellikle tuvalet gibi fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmaması nedeniyle fiziksel ve psikolojik zorluklar yaşadığını, organizasyonel yapılarda yeterli destek mekanizmalarının bulunmadığını, karar alma mekanizmalarında erkeklere nazaran daha az yer aldıklarını ve toplumsal cinsiyet rolleri gereği zaman zaman önyargılarla karşılaştıklarını ortaya koymaktadır. Ayrıca bu çalışma afet yardım çalışanı kadınların psikolojik dayanıklılıklarının yüksek olduğunu, bu dayanıklılığı etkileyen unsurlar arasında kişisel özellikler yanında kurumsal ve çevresel destekle birlikte hemcinsleri ile olan dayanışmalarının da rol aldığını göstermektedir.