Introduction: Self-injurious behavior, which is frequently observed in the general population, also constitutes a significant proportion of emergency department presentations. Although it most commonly manifests as drug ingestion, another relatively frequent method involves the insertion of foreign bodies into the body. Particularly among incarcerated individuals, non-suicidal self-embedding behavior has been increasingly reported. This practice, often rooted in a “socialization concept,” may also serve as a means of secondary gain and lead to recurrent emergency department visits.Case Description: This case presentation describes an interesting and rare non-suicidal method found by a 28-year-old male patient to get from prison to the hospital.Conclusion: While medical and psychological interventions are critical in the management of such cases, it is essential not to overlook the social dimension of the issue. In particular, for incarcerated patients, prioritizing social rehabilitation over purely medical treatment may yield more comprehensive and sustainable outcomes.
Giriş: Genel popülasyonda sık gözlenen kendine zarar verme davranışı, acil servis başvurularının da önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. En sık ilaç alımı şeklinde ortaya çıkmakla birlikte, görece sık görülen bir diğer yöntem vücuda yabancı cisim yerleştirilmesidir. Özellikle hükümlü bireylerde, intihar amacı taşımayan kendine yabancı cisim yerleştirme davranışının giderek daha fazla bildirildiği görülmektedir. Sıklıkla “sosyalleşme kavramı” temelinde ortaya çıkan bu uygulama, ikincil kazanç elde etme aracı olarak da kullanılabilmekte ve tekrarlayan acil servis başvurularına yol açabilmektedir.Olgu Sunumu: Bu olgu sunumunda, 28 yaşında erkek bir mahkûmun cezaevinden hastaneye sevk edilmek amacıyla başvurduğu, intihar niyeti taşımayan ilginç ve nadir bir yöntem tanımlanmaktadır.Sonuç: Bu tür olguların yönetiminde tıbbi ve psikolojik müdahaleler kritik öneme sahip olmakla birlikte, sorunun sosyal boyutunun göz ardı edilmemesi gerekmektedir. Özellikle hükümlü hastalarda, yalnızca medikal tedaviye odaklanmak yerine sosyal rehabilitasyonun önceliklendirilmesi, daha bütüncül ve sürdürülebilir sonuçlar sağlayabilir.