Özet16. yüzyılın ortalarında, Kızıldeniz ve Körfez boyunca baharat ticaret yollarının yeniden canlandığı görülmüştü. Bu dönem aynı zamanda Portekiz'in doğu imparatorluğunu hatırı sayılır bir hızla inşa ettiği, deniz güçlerini stratejik noktaları işgal etmek ve Hint Okyanusu'nun kontrolünü ele geçirmek için kullandığı bir dönemdi. İlk donanma, 1505'te Doğu Afrika'daki Mozambik'ten başlayarak Güney Afrika kıyılarını geçti, bugün Tanzanya'nın güneyindeki Kilve Sultanlığı, Kenya kıyısındaki Mombasa Sultanlığı, Somali'nin başkenti Mogadişu ve diğer şehirlere bağlı bölgeleri top atışı yaparak Kızıl Deniz’e girildi. Doğu Afrika Bölgesi’nde bulunan İslâm sultanlıkları, Portekiz tehdidine karşı Osmanlı Devleti’nden yardım almaya başlamış ve Osmanlı Devleti 1585-1586 yıllarında Somali'den Mozambik'e kadar olan yerde kontrolü elinde tutmuş olsa da 1589'dan sonra Portekiz'e hakimiyetini kaybetmiştir. Portekiz, Kızıldeniz ve Körfez girişini bloke ederek ve malzemeleri Akdeniz yerine Ümit Burnu üzerinden yönlendirerek Asya'dan gelen mal akışını tekelleştirmeyi başardı. Bu strateji Osmanlı İmparatorluğu'nun çıkarları için önemli bir tehdit oluşturdu ve hayati önem taşıyan malzemeler -özellikle biber- konusunda deniz çatışmalarına yol açtı. 16. yüzyılın ikinci yarısında Portekiz, deniz harekâtlarına devam edecek insan kaynağına sahip olmadığı için çabalarını bıraktı. Bundan sonra Avrupalı devletler, 19. yüzyılın sonuna doğru artan rekabetin neticesinde, kendi aralarında Afrika üzerindeki çatışmalarını önlemek için Berlin’de bir araya geldi. 1884-1885 yıllarında düzenlenen Berlin Konferansı’nda, aslında bir bakıma Afrika üzerinde sömürgecilik politikaları genel olarak planlanmıştır.AbstractIn the mid-16th century, there was a resurgence of spice trade routes along the Red Sea and the Gulf of Adan. Portugal was building its eastern empire with considerable speed at that time. They were using their naval powers to occupy strategic locations and seize control of the Indian Ocean. The first navy crossed the coasts of South Africa in 1505 and entered the Red Sea, starting from Mozambique in East Africa, the Kilve Sultanate in the south of Tanzania, the Mombasa Sultanate on the coast of Kenya, the capital of Somalia, Mogadishu and other cities and their surrounding areas. The Islamic sultanates in the East African Region used to receive assistance and support from the Ottoman Empire against the Portuguese aggression at the time, and although the Ottoman Empire controlled the region from Somalia to Mozambique between 1585 and 1586, the superiority was lost to the Portuguese from 1589. Portugal managed to monopolize the flow of goods from Asia by blocking and directing materials through the Cape of Good Hope instead of the Mediterranean. This strategy posed a significant threat to the interests of the Ottoman Empire and led to naval conflicts over vital supplies. Eventually, both empires tried to reach an agreement by exchanging official letters. In the second half of the 16th century, Portugal abandoned its efforts because it lacked human resources to continue its naval operations. At the end of the 19th century, European states came together in a meeting in Berlin in order to prevent any kind of competition between them which could result in conflicts over Africa. The Berlin Conference was held in 1884-1885, in which the colonial policies on Africa were generally planned.