Kökleri XV. yüzyılın başlarına kadar uzanan gazâvâtnâme yazını, dönemin askerî sefer ve savaşlarını ideolojik ve edebî bir temsil üzerinden ele alırken XVIII. yüzyılın son çeyreğinde ortaya çıkmaya başlayan fenni harp kitapları, Avrupa askerî bilimlerinden beslenerek stratejiyi teknik ve bilimsel bir disiplin hâline getirme çabasının ilk örneklerini oluşturmuş ve Osmanlı askerî literatürünün önemli bir parçası hâline gelmiştir. Mevcut akademik çalışmalar, Osmanlı askerî tarihini genellikle dönemsel ya da tematik bir çerçevede incelemiş; edebiyat araştırmaları ise bu metinleri çoğunlukla dilsel özellikleri ve edebî sanatları bakımından değerlendirmiştir. Ancak Osmanlı strateji yazınının farklı türlerini birlikte ele alan ve zihniyet dönüşümünü merkeze alan bütüncül araştırmalar oldukça sınırlıdır. Bu çalışma, gazâvâtnâme geleneği ile fenni harp kitaplarını karşılaştırarak Osmanlı stratejik düşüncesinin anlatı merkezli söylemden bilimsel harp anlayışına geçişini ortaya koymayı hedeflemektedir. Böylelikle hem Osmanlı askerî zihniyetini anlamak isteyen tarihçilere ve strateji araştırmacılarına yeni bir bakış açısı sunmayı hem de Batı strateji yazınıyla karşılaştırmalı okumalar için bir zemin oluşturmayı amaçlamaktadır.