Europe’s overlapping crises, the pandemic, energy insecurity, and Russia’s war against Ukraine, have placed a disproportionate burden on the Western Balkans. Focusing on Kosovo–Serbia relations, this article argues that the European Union’s facilitation of a status-neutral normalisation process, one that brackets the question of final status, can produce lasting results only if commitments move in parallel, are independently verified, and generate visible benefits in citizens’ everyday lives. The study examines the Franco–German initiative and the Ohrid framework together with the security-related stress test created by the Banjska incident and the conditionality mechanisms of the EU’s new Growth Plan. It contends that moving the dialogue beyond crisis management toward trust-building depends on the balance between enforcement capacity, locally legitimate security arrangements, and the provision of everyday services that improve daily life.
Avrupa’da iç içe geçen çoklu krizler (pandemi, enerji güvensizliği ve Ukrayna savaşı), Batı Balkanlar üzerinde orantısız bir baskı yaratmaktadır. Bu makale, Kosova–Sırbistan ilişkilerine odaklanarak, Avrupa Birliği’nin kolaylaştırdığı nihai statüyü paranteze alan normalleşme sürecinin (status-neutral) ancak taahhütlerin eşzamanlı ilerlemesi, bağımsız biçimde doğrulanması ve yurttaşların gündelik yaşamında somut faydalar üretmesi halinde kalıcı sonuçlar doğurabileceğini savunmaktadır. Çalışmada Franco–Alman girişimi ve Ohrid çerçevesi, Banjska olayının yarattığı güvenlik temelli stres testi ve AB’nin yeni Büyüme Planı’nın koşulluluk mekanizması birlikte ele alınmaktadır. Makale, diyaloğun kriz yönetimi sınırlarının ötesine geçerek güven inşasına evrilmesinin; yaptırım gücü, meşru güvenlik düzenlemeleri ve günlük yaşamı iyileştiren hizmet sunumu arasındaki dengeye bağlı olduğunu ileri sürmektedir.