Yönetişim, iktidarın sivil toplum ve devlet dışı unsurlarla da paylaşıldığı yeni bir yönetim rasyonalitesini ifade eder. Bu çerçevede yönetişim anlayışıyla, çoğulculuğun ve katılımcılığın artması, iktidarın yurttaşların katılımını artıracak şekilde sınırlandırılması beklenmektedir. Öte taraftan ise yönetişim, modern yönetimselliğin daha da kristalleştiği, uzmanlaştığı ve görünmezleştiği bir halidir. Nitekim Foucault’nun değerlendirmesinde görüldüğü üzere neoliberal yönetimselliğin bireyleri özneleştirmesi gibi, yönetişim de birey ve toplulukları daha fazla katılım kanallarıyla yönetimin bir parçası haline getirmektedir. Karar süreçlerine daha fazla katılım, davranışların daha fazla oto-kontrolle düzenlenmesini beraberinde getirmektedir. Bu bağlamda çalışmanın temel argümanı, yönetişim rasyonalitesinin Foucault’nun neoliberal yönetimselliğinin ileri bir aşaması olduğu şeklindedir. Bu şekilde daha da uzmanlaşmış bu yönetim rasyonalitesi, tarafları yönetim süreçlerine daha fazla dahil ederek nüfusa daha fazla nüfuz etmekte ve meşruiyet üretme noktasında oldukça “etkin” ve “verimli” bir hale gelmektedir.
Governance represents a new power rationality in which power is shared with civil society and non-state actors. Within this framework, the governance approach is expected to increase pluralism and participation, limiting power in a way that enhances citizen involvement. On the other hand, governance is a form of modern governmentality that has become more crystallized, specialized, and invisible. Indeed, just as neoliberal governmentality subjectivizes individuals as seen in Foucault’s assessment, governance integrates individuals and communities into the government process through expanded channels of participation. Greater involvement in decision-making processes brings about the regulation of behaviors through increased self-control. In this context, the main argument of the study is that the rationality of governance constitutes an advanced stage of Foucault’s neoliberal governmentality. By involving stakeholders more extensively in government processes, this further specialized administrative rationality penetrates the population more deeply and becomes highly “effective” and “efficient” in terms of generating legitimacy.