Replikasyon, endüstride köpük seramik üretiminde kullanılan; gözenekli bir polimer süngerin seramik çamuruna daldırılarak çamuru emmesi, ardından yüksek sıcaklıkta pişirimle süngerin yanması ve geriye kalan yapının sinterleşmesi prensibine dayanan bir yöntemdir. Bu süreç endüstride çoğunlukla ısı ve ses yalıtımı gibi işlevsel amaçlar için kullanılırken, son yıllarda çağdaş seramik sanatında da alternatif bir şekillendirme yaklaşımı olarak görünür hâle gelmiştir. Ancak sanat alanındaki örnekler, literatürde “önden biçimlendirilmiş organik malzemelerin sıvama/akıtma/daldırma yoluyla şekillendirilmesi” gibi farklı başlıklar altında ele alınmakta; bu adlandırma çeşitliliği yöntemin teknik özünü, süreç mantığını ve kavramsal sınırlarını belirsizleştirerek terminolojik bir karmaşa üretmektedir. Bu makale, endüstriyel süreçle yapısal açıdan örtüşen bu uygulamaların “biçimsel/dokusal aktarım” mantığı temelinde replikasyonla şekillendirme olarak adlandırılmasının daha tutarlı olduğunu savunur. Çalışma, endüstriyel üretim şeması ile çağdaş sanattaki uygulamaları karşılaştırmalı olarak ele alarak; taşıyıcı malzemenin yanması, boşluklu yapı oluşumu, yüzey/doku aktarımı ve formun yeniden üretimi gibi parametrelerin yöntemi tanımlamadaki belirleyici rolünü tartışır. Böylece replikasyonun, yalnızca bir teknik prosedür değil, aynı zamanda malzeme üzerinden “iz çıkarma” ve “form aktarma” stratejisi olarak çağdaş seramikteki konumunu görünür kılmayı amaçlar.
Replication is a method used in industrial foam-ceramic production, based on immersing a porous polymer sponge into ceramic slip so that the sponge fully absorbs the material, followed by high-temperature firing in which the sponge burns out and the remaining ceramic structure sinters. While this process is primarily employed in industry for functional purposes such as thermal and acoustic insulation, it has recently become increasingly visible in contemporary ceramic art as an alternative forming approach. However, artistic applications are often discussed under different headings in the literature—such as “forming by coating/pouring/immersing pre-shaped organic materials”—and this terminological diversity obscures the method’s technical core, process logic, and conceptual boundaries, producing a classification ambiguity. This article argues that these practices, which structurally correspond to the industrial process, are more consistently defined as forming through replication grounded in a logic of “formal/textural transfer.” Through a comparative examination of the industrial production scheme and contemporary artistic applications, the study discusses the decisive parameters that define the method, including the burn-out of the carrier material, the formation of a porous structure, the transfer of surface/texture, and the re-production of form. In doing so, it aims to foreground replication not merely as a technical procedure, but as a material strategy of “trace extraction” and “form transfer” within contemporary ceramic practice.