Humankind has struggled to survive since the first day of its existence. In this struggle, they have sought ways to be healthy for a long life. Mankind, who want to survive and be healthy, has been exposed to various diseases in the course of its life. It has been observed that these diseases, which people are caught, even result in death. Mankind has tried to find a cure for these diseases in times and places where treatment facilities such as hospitals and health centers are not available. The methods and techniques developed by the people against diseases, together with the contribution of nature, are called folk medicine. In order to postpone death, mankind, who has utilized every particle in nature and developed various healing techniques to get rid of all kinds of diseases that happened to them. In ancient times, people believed to have mystical powers such as shamans/cams fought against diseases and treated people with different healing techniques. Many healers have emerged over time. These healers, who went on the way to cure all kinds of diseases, have managed to develop their own treatment techniques. One of these techniques developed is transferring the disease to another living or inanimate being, which call as “göçürme”. The healer, who will perform the treatment, tries to transfer the disease that occurs in a person from inanimate beings to mountains, stones, chickpeas, barley, wheat or from living beings to humans, animals with the help of magical and religious processes. That is one of the principles of the decaying technique. This technique has found a place in Turkish folk Medicine, especially in Anatolia. Proceeding from this, in order to create a certain framework, in this study, the processes performed to eliminate the disease by transferring the disease in a person directly to any living or inanimate object are based.
İnsanoğlu, var oluşunun ilk anından beri hayatta kalma mücadelesi vermiş, uzun soluklu bir yaşam için sağlıklı olmanın yollarını aramıştır. Hayatta kalmak ve sağlıklı olmak isteyen insanoğlu zaman zaman çeşitli hastalıklara maruz kalmıştır. İnsanların yakalandığı bu hastalıkların ölümle dahi sonuçlandığı görülmüştür. Günümüzdeki gibi hastane, sağlık ocağı vb. tedavi imkânlarının bulunmadığı zaman ve mekânlarda insanlar hastalıklara çare bulmaya çalışmıştır. Halkın, imkân dâhilinde doğanın katkısı ile birlikte hastalıklara karşı geliştirdiği yöntem ve teknikler zamanla halk hekimliği adını almıştır. Kadim dönemlerde şamanlar/kamlar gibi mistik güçleri olduğuna inanılan insanlar hastalıklara karşı mücadele vermiş ve birbirinden farklı sağaltma teknikleri ile insanları tedavi etmiştir. Zamanla emci, otacı, efsuncu, ocaklı gibi pek çok sağaltıcı ve sağaltım tekniği ortaya çıkmıştır. Bu sağaltım tekniklerden bir tanesi de hastalığı bir başka canlı-cansız varlığa aktarma/devretme anlamlarına gelen göçürmedir. Göçürmenin temel noktası, sağaltmayı gerçekleştirecek olan şifacının, kişideki hastalığı çeşitli ritüeller ve tekniklerle günah keçisi olarak seçtiği bir başka varlığa aktarmasıdır. Hastalığı canlı-cansız herhangi bir varlığa göçürerek kişiyi hastalıktan kurtarma işleminin Anadolu sahası Türk halk hekimliğinde kendine çokça uygulama alanı bulduğu görülmüştür. Buradan hareketle belirli bir çerçeve oluşturmak adına bu çalışmada, kişideki hastalığın doğrudan canlı ya da cansız herhangi bir nesneye yolculayarak nesnenin ortadan kaldırılmasına yönelik gerçekleştirilen işlemler esas alınmıştır.