Tarım Makinaları Bilimi Dergisi

1306-0007 2651-4230

Tarım Makinaları Derneği

Tarımsal Üretimde Sera Gazları ve Karbon Ayak İzi

Şahin

Güvenç

Onurbaş Avcıoğlu

Ayten

10 14 2016

12 3 157 162 07 01 2016 09 05 2016

2005

Journal of Agricultural Machinery Science

Her geçen gün gelişmekte olan dünyamız bu gelişim ve hızlı nüfus artışı nedeniyle güngeçtikçe daha fazla enerji ve yiyecek ihtiyacı duymaktadır. Tüm bu enerji ve yiyecek üretimiberaberinde belirli seviyede olumsuz etkilere sahip yan ürünler ve atıklar meydana getirmektedir.Günümüzde bu atıkların sınıflandırılması ve dünyamıza olan etkilerini ölçebilmek amacı ile karbonayak izinin takibi ve değerlendirilmesi son derece önemli bir konu haline gelmiştir. Üretim sonrasıortaya çıkan sera gazlarının belirlenebilmesi ve ne şekilde azaltılabileceğine yönelik çalışmalardünyamızın geleceği açısından son derece önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmada sera gazları vekarbon ayak izi konularının detaylı olarak açıklanması ve tarımsal üretimde bu karbon ayak izlerininne şekilde karşımıza çıktığının belirlenmesi amaçlanmıştır.

Karbon ayak izi

Arıkan Y. (2006). Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi ve Kyoto Protokolü, metinler ve temel bilgiler, Bölgesel Çevre Merkezi REC Türkiye, Ankara.

Arıkan Y. (2016). İklim Değişikliği ve Teknoloji Uygulamaları. Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı. http://www.ttgv.org.tr/content/docs/iklim_degisikligi_ve _teknoloji .pdf Erişim Tarihi: 21.06.2016.

Aydın G. Karakurt İ. ve Aydıner K. (2011).Antropojenik Metan Emisyonlarının SektörelAnalizi Karadeniz Teknik Üniversitesi, Mühendislik Fakültesi, Maden Mühendisliği Bölümü, Trabzon.

Bauer S. (1994). Development of environmental impact assessment tools for livestock production systems.Vol. 1 :Research Report, Giessen, Germany, pp.4-16.

Bekiroğlu O. (2011). Tarımda Karbon Ayak İzi Sürdürülebilir Kalkınmanın Yeni Kuralı: Karbon Ayak İzi. Cangir C., Türkeş M. Boyraz D. Akça E. Kapur B. Kapur S. ve Haktanır, K. (2016). Uluslar Arası Sözleşmelerin Türkiye Tarımına Etkileri, http://www.zmo.org.tr/ resimler/ekler/81397bc0630d47a_ek.pdf?tipi=14, Erişim Tarihi: 26.06.2016.

Crutzen P. J, Aselmann I. ve Seiler W. (1986). Methane Production by Domestic Animals, Wild Ruminants, Other Herbivorous Fauna and Humans. Tellus, 38B: 271-284.

Demir P. Cevger Y (2007). Küresel Isınma ve Hayvanccılık Sektörü.

DSİ Genel Müdürlüğü (2016) Etüd ve Plan Dairesi Başkanlığı, İklim Değişikliği Birimi İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi, Kyoto Protokolü ve Türkiye.

Ertekin P. (2012). Sürdürülebilir Kaynak Kullanımına Yönelik Çevre Eğitimi Uygulamalarının İlköğretim Öğrencilerinin Karbon Ayak İzi Konusunda Bilinçlenmeleri Üzerine Etkisi, Muğla, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü İlköğretim Eğitimi Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezi.

Scheehle E. (2002). Emissions and Projections of Non CO2 Green House Gases from Developing Countries 1990- 2020. http://www.epa.gov/ttn/chief/conference/ ei10/ghg/scheehle.pdf Erişim Tarihi: 20.05.2016 Sirohi S. Michaelowa A. (2004). CDM Potential of Dairy Sector in India (No. 273). HWWA Discussion Paper.

Tolay İ. Gülmezoğlu N. ve Aytaç Z. (2010). Azot Kirliliğinin Azaltılmasında Azotlu Gübre Etkinliğinin Arttırılmasının Rolü, 5. Ulusal Bitki Besleme ve Gübre Kongresi Bildiriler Kitabı, 15-17 Eylül 2010, İzmir.

TÜİK Haber Bülteni, 2015, Sayı:18744.

http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do? id=18744 Erişim Tarihi: 20.05.2016

U.S. EPA (Environmental Protection Agency). Erişim Tarihi 24.05.2016

Wheeler D. M. Ledgard S. F. Boyes M. (2013). Farm-Specific Carbon Footprinting To The Farm Gate For Agricultural Co-Products Using The Overseer Model, Animal (2013), 7:s2, 437–443

Wiedmann T. Minx J. (2008). A. Definition of ‘Carbon Footprint’. Ecologica l Economics Research Trends,1, 1- 11.

Yılmaz O. Hotunluoğlu H. (2015). Yenilenebilir Enerjiye Yönelik Teşvikler ve Türkiye. Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Yıl: 2, Sayı: 2 S. 74-97.