Aim: The aim of this study is to explore medical students’ perceptions of peer teaching, with a particular focus on the experiences of both peer learners and peer tutors. Peer teaching, defined as the process by which students teach one another, has gained increasing importance in medical education due to its potential to enhance learning outcomes, professional development, and teamwork skills.Materials and Methods: To comprehensively assess these experiences, a mixed-methods research design was employed. The participants consisted of third- and sixth-year medical students at Uşak University Faculty of Medicine. Third-year students served as peer learners, while sixth-year students acted as peer tutors. Quantitative data were collected through structured questionnaires designed to quantify students’ perceptions of the impact of peer teaching on clinical competence, communication skills, and learning experiences. Qualitative data were obtained through focus group interviews aimed at gaining deeper insights into the strengths and weaknesses of peer teaching. Quantitative data were analyzed using SPSS software to generate descriptive and inferential statistics, while qualitative data were subjected to thematic analysis using MAXQDA software.Results: The results demonstrated that peer teaching significantly contributed to the development of students’ clinical skills, enhanced their ability to work collaboratively with peers, and notably improved the guidance skills of peer tutors. Students reported feeling more confident in clinical settings and expressed a better understanding of patient-centered care practices. Peer tutors also reported personal gains in teaching ability, leadership, and professional responsibility. Despite these advantages, some challenges were observed, including insufficient participation by certain learners, inconsistent commitment to the peer teaching approach, and difficulties in effectively translating theoretical knowledge into clinical practice. Moreover, peer tutors expressed the need for more structured preparatory training and clearer instructional guidance to maximize the benefits of peer-teaching sessions.Conclusion: Based on the findings, the study underscores the valuable role that well-supported and structured peer teaching programs can play in medical education. It recommends that medical schools provide comprehensive training programs for peer tutors and establish formalized frameworks to ensure the quality and success of peer teaching activities. Furthermore, additional research is encouraged to investigate the long-term effects of peer teaching on medical graduates’ professional development and patient care competencies.
Amaç: Bu çalışmanın amacı, tıp öğrencilerinin akran eğitimi hakkındaki algılarını keşfetmek ve özellikle akran öğrenicilerinin ve akran öğreticilerinin deneyimlerini incelemektir. Akran eğitimi, öğrencilerin birbirlerine öğretme süreci olarak tanımlanmakta olup, öğrenim sonuçlarını, mesleki gelişimi ve takım çalışması becerilerini geliştirme potansiyeli nedeniyle tıp eğitiminde giderek daha önemli hale gelmiştir.Gereç ve Yöntem: Bu deneyimleri kapsamlı bir şekilde değerlendirmek amacıyla karma yöntemler tasarımı kullanılmıştır. Katılımcılar, Uşak Üniversitesi Tıp Fakültesi'nin üçüncü sınıf ve altıncı sınıf öğrencilerinden oluşmuştur. Üçüncü sınıf öğrencileri akran öğrenicisi, altıncı sınıf öğrencileri ise akran eğitmeni olarak katılmıştır. Nicel veriler, öğrencilerin akran eğitiminin klinik yeterlilikleri, iletişim becerileri ve öğrenim deneyimleri üzerindeki etkileri hakkındaki algılarını nicelleştiren yapılandırılmış anketlerle toplanmıştır. Nitel veriler, akran eğitimine ilişkin güçlü ve zayıf yönlerin daha ayrıntılı bir şekilde elde edilmesi amacıyla odak grup görüşmeleri yoluyla toplanmıştır. Nicel veriler, tanımlayıcı ve çıkarımsal istatistikler elde etmek için SPSS yazılımı ile analiz edilmiştir; nitel veriler ise tematik analiz ile MAXQDA programı kullanılarak incelenmiştir.Bulgular: Sonuçlar, akran eğitiminin öğrencilerin klinik becerilerine önemli katkılarda bulunduğunu, akranlarla çalışma becerilerini geliştirdiğini ve özellikle akran eğitmenlerinde rehberlik becerilerini artırdığını göstermiştir. Öğrenciler, klinik uygulamalarda daha özgüvenli hissettiklerini ve hasta merkezli bakım uygulamalarını daha iyi anladıklarını belirtmişlerdir. Akran eğitmenleri ayrıca öğretme yetenekleri, liderlik ve mesleki sorumluluk konularında kişisel kazançlar bildirmiştir. Tüm bu avantajlara rağmen, bazı sorunlar gözlemlenmiştir; bunlar arasında belirli öğrenicilerin yeterli katılım göstermemesi, akran öğretim yaklaşımına bağlılıkta değişkenlik ve teorik derslerin klinik pratiğe ideal bir şekilde uygulanmasında zorluklar yer almaktadır. Ayrıca, akran eğitmenleri, hazırlık yapma ve akran eğitimi verilen derslerden maksimum faydayı sağlamak için net talimatlar alma konusunda daha fazla yönlendirici eğitim almayı istemiştir.Sonuç: Bulgulara dayanarak, çalışma, dikkatlice desteklenen ve yapılandırılmış akran eğitim programlarının tıp eğitiminde oynayabileceği değerli rolü vurgulamaktadır. Tıp okullarının akran eğitmenleri için kapsamlı eğitim programları sunmaları ve akran öğretim faaliyetlerinin kalitesini ve başarısını garanti altına almak için resmiyete dayalı çerçeveler oluşturulması önerilmektedir. Ek olarak, akran eğitiminin tıp mezunlarının profesyonel gelişimi ve hasta bakım becerileri üzerindeki uzun vadeli etkilerini daha derinlemesine inceleyen ek çalışmalar önerilmektedir.